Tuesday, March 13, 2018

മാങ്കുളം - ഒരു അഡാറ് ട്രാവൽ സ്റ്റോറി



“മല മേലെ തിരി വച്ച് പെരിയാറിൻ തളയിട്ടു ചിരി തൂകും പെണ്ണല്ലേ ഇടുക്കി”

Anakkulam
Anakkulam


ഇടുക്കിയോടുള്ള മൊഹബത്ത് തൊടങ്ങിയിട്ട് കാലം കൊറച്ചായി. ആദ്യമായി മൂന്നാറു കണ്ട ദിവസം തന്നെ മനസ്സിൽ ഒറപ്പിച്ചതാ "തള്ളെ, ഒരു വരവും കൂടി വരണ്ടി വരും". ഇരവികുളവും , വാഗമണ്ണും , വട്ടവടയും , തേക്കടിയും , മാട്ടുപ്പെട്ടിയും , മീശപ്പുലിമലയും, പാമ്പാടുംചോലയും പിന്നീടുള്ള പല വരവുകളിലായി എന്റെ മനസ്സിലും , ക്യാമറയിലും പതിഞ്ഞു. ഇടുക്കിയുടെ പച്ചപ്പും , ഹരിതാഭയും വീണ്ടും വീണ്ടും മാടിവിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്ങോട്ടു തിരിഞ്ഞാലും പച്ചപ്പരവതാനി വിരിച്ച പോലെ, ഏലവും , കാപ്പിയും , തേയിലയും നിറഞ്ഞ വിള നിലങ്ങൾ. അതിനിടയിലൂടെ പതഞ്ഞൊഴുകുന്ന അരുവികളും , നീരുറവകളും. തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച കൊമ്പനെപ്പോലെ ഞെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന മലനിരകൾ. ഇടക്കിടെ ആർത്തലക്കുന്ന വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും. പ്രകൃതീ ദേവി കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ച പോലൊരിടം.
Mankulam
പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള സമ്പന്നത തന്നെയാവണം നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് കുടിയേറ്റക്കാരെ ഇടുക്കിയുടെ മണ്ണിലേക്ക് എത്തിച്ചത്. അവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങുന്നു ഇടുക്കിയുടെ ചരിത്രം. അത് നാടുവാഴികളിലൂടെയും , രാജാക്കൻമാരിലൂടെയും , ബ്രിട്ടീഷുകാരിലൂടെയും കടന്നു ഇന്ന് കാണുന്ന ‘നവ’ ഇടുക്കിയിൽ ചെന്നെത്തി നിൽക്കുന്നു. 1972-ൽ ആണ് ഇടുക്കി എന്ന ജില്ല നിലവിൽ വന്നത്.

ഇടുക്കിയിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യാൻ കിട്ടുന്ന ഒരവസരവും ഞാൻ പാഴാക്കാറില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് സഹ്യന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് ഒരു യാത്രക്ക് കൂടി അവസരം ലഭിക്കുന്നത്. തിരുവനന്തപുരം സഞ്ചാരിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ നടത്തിയ മാങ്കുളം ട്രിപ്പ്. ഈ യാത്രയുടെ ചെറിയ ഒരോർമ്മക്കുറിപ്പാണ് ഇവിടെ എഴുതുന്നത്. സഹിച്ചാലും


Mankulam

"അതേ .. ഞാൻ അടുത്താഴ്ച ഒന്ന് മാങ്കുളം വരെ പോകുവാ"
"മാങ്കുളോ ? അതേഡ്യാ ?"
“ഇടുക്കീലാ”
രണ്ടു സെക്കൻഡ് നിശബ്ദത

ഗംഗയിപ്പോ പോണ്ട എന്നൊരു മറുപടിയാണ് പ്രതീക്ഷിച്ചതു. പണ്ടേ അങ്ങനാ. പോത്തുപോലെ ഞാൻ വളർന്നെങ്കിലും ന്റെ സുമതിക്കുട്ടിക്ക് ന്നെ എങ്ങോട്ടേലും ഒറ്റക്ക് വിടുന്നത് ഭയങ്കര പേട്യാ. അല്ലേലും എല്ലാരുടെ അമ്മമാരും ഇങ്ങനെത്തന്നെയല്ലേ. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ലല്ലോ സ്നേഹം കൊണ്ടല്ലേ. പക്ഷെ ചന്ദ്രേട്ടൻ കട്ടക്ക് കൂടെ നിന്നപ്പോ പേടിയെല്ലാം അലിഞ്ഞില്ലാതായി, എവിടെ ചെന്നാലും വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങരുത് എന്ന ഡിമാന്റിൽ സമ്മതം തന്നു.

മാങ്കുളം യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തത് മുതൽ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണി കാത്തിരിക്കുകയാണ്. മഴ കാത്തു കഴിയുന്ന വേഴാമ്പൽ എന്നൊക്കെ കേട്ടിട്ടില്ലേ. ഏറെക്കൂറെ അതുപോലൊക്കെ തന്നെ. വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രി മൂന്നാറിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്ന ആനവണ്ടിയിൽ ഒരു സീറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്തു. ലോകത്തു ഏതൊക്കെ വണ്ടിയിൽ യാത്ര ചെയ്താലും ഇതിൽ പോകുന്ന ഒരു സുഖം, അതൊന്നു വേറെ തന്ന്യാ ട്ടോ.

ഓഫീസിൽ വച്ച് മാങ്കുളം യാത്രയെപ്പറ്റി വീമ്പടിച്ചപ്പോഴാ മനസ്സിലായത് സഹ പണിയൻമ്മാരായ രണ്ടു മൂന്നു ഗഡീസ് കൂടെ വരുന്നുണ്ടത്രേ. ശെടാ ഇനി യാത്ര കഴിഞ്ഞു ഓഫീസിൽ ചെന്നൊന്നും തള്ളാൻ പറ്റില്ല. എല്ലാം ഇവന്മ്മാർ പൊളിച്ചടുക്കില്ലേ. ബ്ലഡി ഫെല്ലോസ്. ഇവരെ വളരാൻ അനുവദിച്ചുകൂടാ
Mankulam
വെള്ളിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം അൽപ്പം നേരത്തെ തന്നെ ഓഫീസിൽ നിന്നിറങ്ങി. യാത്രക്കുള്ള സാധനങ്ങൾ എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്തു. തമ്പാനൂരിലേക്ക് ബസ്സു കയറി. ശ്രീകാര്യം എത്തിയപ്പോൾ ഭയങ്കര ട്രാഫിക്. റോഡ് ടാറിംഗ് നടക്കുകയാണ്. വലിയ വണ്ടികൾ കടത്തി വിടുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവർ ബസ്സു വഴി തിരിച്ചു വിട്ടു. ഡ്രൈവർക്കും , കണ്ടക്ടർക്കും തിരുവനന്തപുരത്തെ റോഡുകളെക്കുറിച്ച് വല്യ ധാരണയൊന്നുമില്ലെന്നു മനസ്സിലായി. അങ്ങനെ ചോയ്ച്ചു ചോയ്ച്ചോണ്ടു പോയി അവസാനം മുക്കാൽ മണിക്കൂറോളം ലേറ്റായി തമ്പാനൂരെത്തി. വീട്ടീന്ന് കുറച്ചു നേരത്തെ ഇറങ്ങാൻ തോന്നിയതു നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നാർ ബസ്സ് അതിന്റെവഴിക്ക് പോയേനെ.
ബസ്സിറങ്ങി നേരെ ചെന്നത് ഷാഹി ദർബാറിലേക്കാണ്. നല്ല വിശപ്പ് എന്തേലും കഴിക്കണം.

"എന്തുണ്ട്"
"കട്ടിങ്ങും , ഷേവിങ്ങും... സോറി ... ഹോങ്കോങ് സൂപ്പും , ഫ്രൈഡ് റൈസും "
"എന്നാൽ പോരട്ടെ രണ്ടും ഓരോ പ്ലേറ്റ്"

അങ്ങനെ ഡിന്നറുമടിച്ചു വിളമ്പിയ ചേട്ടനും പത്തു രൂപ ടിപ്സും കൊടുത്തു ഞാൻ അവിടുന്നിറങ്ങി. ആ പത്തു രൂപ സൂക്ഷിച്ചു ഉപയോഗിക്കണമെന്നും, ബാക്കി വരുന്നത് ബാങ്കിൽ ഇടണമെന്നും പ്രത്യേകം ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ മറന്നില്ല. അരുൺ, ആനന്ദ്, വിഷ്ണു, കൂടെ വരുന്ന മൂന്നുപേരെയും ബസ്സ്റ്റാൻഡിൽ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടി. കൃത്യം 11 : 45 നു തന്നെ മൂന്നാർ ബസ്സ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നെടുത്തു.
Mankulam
എന്റെ തൊട്ടടുത്ത സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ചേട്ടൻ തിരുവനന്തപുരത്തു ജോലി ചെയ്യുന്ന അടിമാലിക്കാരനായ ഒരു KSRTC ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നു. പേര് ഹരി. KSRTC യിൽ ജോലി കിട്ടുന്നതിന് മുൻപ് കക്ഷി ഇടുക്കി ഹൈറേഞ്ചിൽ തടിലോറി ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നു. മരം കയറ്റാനായി ഒരുപാട് കാടുകൾ കയറി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പുള്ളിക്കാരൻ മാങ്കുളത്തെക്കുറിച്ചും, ഒരു കാലത്തു ഫോർ വീൽ ഡ്രൈവ് ജീപ്പുകൾ മാത്രം പോയിരുന്ന മാങ്കുളത്തെ റോഡുകളെ കുറിച്ചതും വാചാലനായി.
അടിപൊളി , ഇങ്ങനത്തെ ഒരാളെ നോക്കിയാണ് ഞാനിരുന്നത്. ഇതിപ്പോ വൈദ്യൻ കല്പിച്ചതും, രോഗി ഇച്ചിച്ചതും ഹൈറേഞ്ചു എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ. മാങ്കുളം ഈയടുത്ത കാലത്തു മാത്രമാണ് പുറം ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയാകർഷിച്ചു തുടങ്ങിയത്. വർഷങ്ങൾക്കുമുൻപ് അടിമാലിയിൽ നിന്ന് മാങ്കുളം വരെയുള്ള പത്തുമുപ്പതോളം കിലോമീറ്ററുകൾ യാത്ര ചെയ്തു തിരിച്ചെത്താൻ ഏകദേശം ഒരു പകൽ മുഴുവൻ എടുത്തിരുന്നത്രെ.

രാവിലെ ആറോടുകൂടി ഞങ്ങൾ അടിമാലിയിലെത്തി. അവിടെ ഒരു റൂം എടുത്തു ഫ്രഷ് ആയി. തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്ന് മാങ്കുളത്തേക്കു നേരിട്ട് ബസ്സില്ല. മൂന്നാറിലേക്കുള്ള ബസ്സു കയറി അടിമാലിയിലോ , കല്ലാറോ ഇറങ്ങുക, അവിടെ നിന്ന് വേണം മാങ്കുളം ബസ്സ് പിടിക്കാൻ.

അടിമാലി - മൂന്നാർ പാതയിൽ കല്ലാറിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു ഏകദേശം 20 കിലോമീറ്ററോളം സഞ്ചരിച്ചാൽ മാങ്കുളമെത്തും.പശ്ചിമഘട്ടത്തിൽ കുന്നുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന ഒരു സുന്ദര പ്രദേശമാണിത്. പതിനയ്യായിരത്തിൽ താഴെ ആളുകളെ ഇവിടെ ജീവിക്കുന്നുള്ളൂ. പുരാവസ്തുപരമായി വളരെയധികം പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരിടം കൂടിയാണിത്. എന്തെന്നാൽ 3000-ൽപ്പരം വര്ഷം പഴക്കമുള്ള മുനിയറകൾ ഇവിടെ നിന്നു കണ്ടെടുത്തിട്ടുണ്ട്. സഹ്യപര്വ്വഴതത്തിന്റെ താഴ്വരയില്‍ തപസ്സുചെയ്യാനായി ഋഷിമാര്‍ നിര്‍‌മ്മിച്ചവയെന്ന് കരുതപ്പെട്ടുപോരുന്നവയാണ് ഈ ശിലാ നിർമ്മിതികൾ. പിന്നെ എടുത്തു പറയാനുള്ള വേറൊരു കാര്യം, വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനത്തിൽ സ്വയം പര്യാപ്തത നേടിയ ഏഷ്യയിലെ ആദ്യ ഗ്രാമമാണിത്. സ്വന്തമായി വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന മാങ്കുളം പഞ്ചായത്തു, മിച്ചം വരുന്നത് കേരളം സംസ്ഥാന വൈദ്യുതി ബോർഡിന് വിൽപ്പന നടത്തുന്നുമുണ്ട്.
Perumbankuthu falls
ഒരേ സമയം മൂന്നു വ്യത്യസ്ത കാലാവസ്ഥകൾ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നു എന്നുള്ളതാണ് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി മാങ്കുളത്തിനുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. ഉഷ്ണവും , തണുപ്പും , അതു രണ്ടും കലർന്ന സമ്മിശ്ര അവസ്ഥയും മാങ്കുളത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത ഭാഗങ്ങളിൽ ഒരേ സമയം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ ഓരോ വികൃതികൾ. ആകെ മൊത്തം പറഞ്ഞാൽ ഒരു അഡാറ് ഐറ്റമാണ് ഈ പറഞ്ഞ മാങ്കുളം.

അടിമാലിയിൽ നിന്ന് മാങ്കുളത്തേക്കുള്ള ബസ്സ് യാത്ര വേറെ ലെവൽ ആണ്. കഷ്ട്ടിച്ചു ഒരു ബസ്സിന്‌ മാത്രം പോകാൻ കഴിയുന്ന വഴി. പലവളവുകളും വളച്ചെടുക്കാൻ ഡ്രൈവർ നന്നേ പാടുപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വഴിയിൽ ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും , നീരൊഴുക്കുകളും കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. ഒപ്പം നിബിഡ വനങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കുന്നുകളും. ഏകദേശം ഒന്നര മണിക്കൂറുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ മാങ്കുളം ടൗണിൽ എത്തി. മാങ്കുളം -ആനക്കുളം റൂട്ടിലാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പോകേണ്ട റിസോർട്ട് ഉള്ളത് (Sky Valley Resort, Phone : 09562122111 | 09388866662). മാങ്കുളം ടൗണിൽ നിന്ന് ഉച്ചയൂണും കഴിച്ചു റിസോർട്ടിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു മണിക്ക് എല്ലാരും റിസോർട്ടിൽ എത്തിച്ചേരണമെന്നാണ് പറഞ്ഞിരുന്നത്. പതിവുപോലെ എല്ലാരും "കൃത്യ സമയത്തു" തന്നെ വന്നു. ഏകദേശം 30-ഓളം സഞ്ചാരി മെംബേർസ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ചില ആളുകളെയൊഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാം കണ്ടു പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങൾ തന്നെ. കൂടെ ലിജിച്ചേച്ചിയുടെ രണ്ടു കുസൃതിക്കുരുന്നുകളും. സോണറ്റും , തമന്നയും.

Mankulamഎന്തായാലും താമസിക്കാൻ കിട്ടിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലം കെങ്കേമം. മാങ്കുളത്തെ കുന്നുകളുടെ മനോഹാരിത മുഴുവൻ ഒരു പനോരമയിൽ എന്ന പോലെ കാണാൻ കിട്ടുന്ന ഒരിടം. താഴെ വീതിയേറിയ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടവും, പക്ഷെ ഇപ്പൊ വെള്ളം കുറവാണ്. റിസോർട്ടിലെ വിശാലമായ കുന്നിന്ചെരുവിൽ തയ്യാറാക്കിയ ടെന്റുകളിലായിരുന്നു താമസം. വലിയ ടെന്റ് ആണ്. ഒരു നാലഞ്ചു പേർക്ക് സുഖമായി കിടക്കാം. അല്പനേരത്തെ വിശ്രമത്തിനു ശേഷം എല്ലാവരും ഒന്നുഷാറായി. നേരെ മാങ്കുളം ആറിന്റെ കരയിലേക്ക്. അതുവരെ വെള്ളം കാണാത്ത പലരും അന്ന് കുളിക്കാനിറങ്ങി. ഞാനും, അരുണും ,ആനന്ദും, വിഷ്ണുവും ഇതിനൊന്നും നിൽക്കാതെ വെള്ളം വറ്റിയ ആറിന്റെ കരയിലൂടെ നടന്നും. കുറെ ദൂരം നടന്നപ്പോ പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞ ഒരു പാലം കണ്ടു. അത് പഴയ കാലത്തു ബ്രിട്ടിഷുകാർ പണിതതാണിതെന്നു പിറ്റെന്നു സഫാരിക്ക് വന്ന ജീപ്പ് ഓടിച്ച ചേട്ടനാണ് പറഞ്ഞു തന്നത്. ഇരുട്ടാകാറായി, എല്ലാം കൂടെ ഒരു ഹൊറാർ ഫീൽ, പഴയ യക്ഷിപ്പടങ്ങളെല്ലാം ഒന്ന് മനസ്സിലൂടെ റീവൈൻഡ് അടിച്ചു പോയി. അതിനാൽ അവിടെ അധികം നിന്നില്ല.

അപ്പോഴാണ് ആനക്കുളത്തു വെള്ളം കുടിക്കാൻ ആനയിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് എന്നുള്ള വിവരം കിട്ടിയത്. ചലോ ആനക്കുളം. എല്ലാരും വണ്ടിയെടുത്തു റെഡിയായി. കാട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങുന്ന ആനകൾ വെള്ളം കുടിക്കാൻ വരുന്ന കരിന്തിരിയാറിന്റെ ഒരു ചെറിയ കൈവഴിയുടെ തീരത്താണ് ആനക്കുളം. ഞങ്ങൾ എത്തുമോൾ സമയം രാത്രി ഏഴു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. നിരവധിയാളുകൾ ആനയെക്കാണാൻ എത്തിയിരുന്നു. ആനകൾ ഓരോരോ ഗ്രൂപ്പുകളായി വന്നു ഉപ്പുരസം നിറഞ്ഞ വെള്ളം കുടിച്ചു അൽപ്പനേരം അവിടെ ചിലവഴിച്ചു തിരിച്ചു പോകുന്നു. 'ഓരുവെള്ളം' എന്നാണ് ഇതിനെ ഇന്നാട്ടുകാർ പറയുന്നത്. ഓരോ ഗ്രൂപ്പിലും ചെറുതും വലുതുമായി ഏകദേശം പത്തോളം ആനകൾ ഉണ്ട്. ഒരു ഗ്രൂപ്പ് തിരിച്ചു കയറിയതിനു ശേഷമേ അടുത്ത ഗ്രൂപ്പ് വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങുന്നുള്ളൂ. വെള്ളം കുടിച്ച ആനകൾ വെള്ളമടിച്ച ആളുകളെപ്പോലെ മത്തു പിടിച്ചു ഓരോരോ കോപ്രായങ്ങൾ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമാണ്. ആനകളുടെ ഈ കാട്ടിക്കൂട്ടലുകൾ ബിവറേജിൽ ക്യൂ നിൽക്കുന്ന ആളുകളെ അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. വണ്ടികളുടെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിൽ ആനകളെ കണ്ടു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ആരോ വിളിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിയത്. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. വിശപ്പിന്റെ വിളിയാണ്.
"അതെ എനിക്ക് വിശക്കണൂ"
Mankulam
ഈ വിളി കൂടെയുള്ള പലരും കേട്ടിരുന്നു. ഒരാനെയെത്തിന്നാനുള്ള വിശപ്പുണ്ട്. ഇനിയിപ്പോ ഇത് കേട്ടിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല. വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആനക്കൂട്ടം കണ്ടം വഴി കാട് കയറി.

രാത്രി ഫുഡിന്റെ കൂടെ ഷാജിപാപ്പാന്റെ ബാർബർക്യൂ, ക്യാമ്പ് കത്തിക്കൽ അഥവാ ക്യാമ്പ് ഫയർ മുതലായ നവീന കലാ രൂപങ്ങളും ഒരുക്കിയിരുന്നു. അതിനുശേഷം പതിവുപരിപാടിയായ പരസ്പ്പരം പരിചയപ്പെടൽ അഥവാ തള്ളി മറിക്കലും ഉണ്ടായിരുന്നു. യാത്ര ക്ഷീണത്തിൽ തളർന്ന പലരും ഫുഡ് കഴിഞ്ഞ ഉടനെത്തന്നെ ടെന്റിൽ കൂടണഞ്ഞു. ഞാനും , വിഷ്ണുവും ആനന്ദും, രതീഷേട്ടന് ശിഷ്യപ്പെട്ട് സ്റ്റാർ ട്രെയിലിന്റെ പടം പിടിക്കാൻ ടെറസ്സിലേക്ക് കയറി. ആകാശഗംഗയും, താര പഥങ്ങളും സ്വപ്നം കണ്ട ഞങ്ങൾക്ക് മുന്നിലേക്ക് ഒരു ജ്യോതിയും വന്നില്ല. അവസാനം തെളിഞ്ഞു കാണാൻ പറ്റിയ ജൂപ്പിറ്ററിന്റെ രണ്ടു ഫോട്ടോയുമെടുത്തു ഞങ്ങൾ പെട്ടി മടക്കി. ഇനി കാവിലെ പാട്ടു മത്സരത്തിന് കാണാം. അപ്പോഴേക്ക് സമയം ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ദൂരെ ഏതോ കുന്നിൽ അണയാത്ത ഒരു കാട്ടുതീ ഇപ്പോഴും എരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അലറിക്കരഞ്ഞ അലാറത്തെ ഓഫ് ചെയ്‌തത്‌ വച്ച് ഞാനെണീറ്റു. കൂടെയുള്ള നാലെണ്ണവും കൂർക്കം വലിച്ചുറങ്ങുന്നു. ഒച്ചയുണ്ടാക്കാതെ പുറത്തിറങ്ങി. സൂര്യോദയത്തിന്റെ ഫോട്ടോ എടുക്കലാണ് ലക്‌ഷ്യം. ഇന്നലെ രാത്രി തന്നെ കിഴക്കു ദിശ എവിടെയാണെന്നൊക്കെ കണ്ടു പിടിച്ചു വച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ വീണ്ടും ശശിയായി. രാവിലെ നോക്കുമ്പോ സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നില്ല. എന്താ കാര്യം. കിഴക്കു ഭാഗത്തു ഒരു വലിയ കുന്നുള്ള കാര്യം തലേന്ന് രാത്രി എന്റെ ശ്രദ്ധയിൽ പെട്ടില്ല. അതും താണ്ടി സൂര്യൻ മുകളിലെത്തണമെങ്കിൽ സമയം പത്തു-പതിനൊന്നാകും.
പക്ഷെ ഈ സങ്കടം ഒരു പത്തു മിനിറ്റിൽ മാറിക്കിട്ടി.

“എന്താ കഥ ? “
“ വേറൊന്നുമല്ല മ്മടെ ചൂളക്കാക്ക ”
" അതാരാ മോനെ ? മ്മടെ ഗഫൂർക്കായുടെ ആരേലുമാണോ ? "
Mankulam
അല്ല. ചൂളക്കാക്ക അഥാവാ ആംഗലേയത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ Malabar Whistling Thrush.
ഭയങ്കര മിമിക്രിക്കാരനാണ്. നമ്മുടെ കുയിലിനെ പ്പോലെയുള്ള ഒരു പക്ഷിയാണ്‌. നല്ല വെറൈറ്റി ടൂണുകളിലും , ശബ്ദത്തിലും ചൂളമടിക്കും. ഞാനീ പഹയൻ ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല. സൂര്യോദയം കാണാത്ത വിഷമത്തിൽ ടെന്റിലേക്കു നടന്നപ്പോൾ, സഞ്ചാരിയുടെ സ്വന്തം നാവികനായ രതീഷേട്ടനാണ് ഇതിന്റെ ശബ്ദം കേൾപ്പിച്ചു തന്നത്. താഴെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തു എവിടെയോ നിന്നാണ്. ഞാനും വിഷ്ണുവും വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ സമീപത്തേക്ക് നടന്നു. കുറച്ചു ദൂരം ചെന്നപ്പോൾ നല്ല വ്യക്തമായി ആ മധുര സ്വരം കേൾക്കാനായി. ഞാൻ മൊബൈലെടുത്തു ശബ്ദം റെക്കോർഡ് ചെയ്തു.

തിരിച്ചു വരാൻ നോക്കുമ്പോൾ അതാ ദൂരെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു എന്തോ ഒരനക്കം. നീലഗിരി മാർട്ടിനെ പോലെ (Nilgiri marten). ഒരു വലിയ മരപ്പട്ടിയുടെ ആകാരം. അടിയിൽ ഇളം മഞ്ഞ രോമങ്ങൾ. അതെ നീലഗിരി മാർട്ടിൻ തന്നെ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരു സെക്കൻഡ് മാത്രമേ കണ്ടുള്ളൂ. അതുകൊണ്ടു ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ കഴിയില്ല. ദൈവമേ അത് നീലഗിരി മാർട്ടിൻ തന്നെയാകാണെ എന്ന് ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചു. കാരണം ഇതിനെ നേരിട്ട് കാണുക എന്നുള്ളത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടേറിയ ഒരേർപ്പാടാണ്. NA നസീറിക്കയെപ്പോലെയുള്ളവർ മാസങ്ങളോളം ഇവന്റെ ഫോട്ടോയെടുക്കാൻ കാട്ടിൽ തപസ്സിരുന്നിട്ടുണ്ട്.
രാവിലത്തെ കണി കൊള്ളാം. ഞാൻ കൃതാർത്ഥനായി.

ബ്രേക്ഫാസ്റ്റും കഴിച്ചു എല്ലാവരും ജീപ്പ് സഫാരിക്ക് റെഡിയായി.
ഇതിനിടയിൽ സോണറ്റും , തമന്നയും അവരുടെ കുസൃതികൾ മാക്സിമം ലെവലിലേക്ക് എത്തിച്ചിരുന്നു. തലേന്ന് വാങ്ങിച്ച വാട്ടർ ബലൂണുകളിൽ വെള്ളം നിറച്ചു മുന്നിൽ കണ്ടവരെയെല്ലാം എറിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവരും തങ്ങളാൽ കഴിയുന്ന രീതിയിലുള്ള സംഭാവനകൾ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തം അമ്മയെപ്പോലും വെറുതെ വിട്ടില്ല ആ കാപാലികർ. എന്താല്ലേ ?

നാലു ജീപ്പുകൾ ഞങ്ങളെയും കൊണ്ട് പഴയ മൂന്നാർ - ആലുവ റൂട്ടിലൂടെ മുന്നോട്ടുരുണ്ടു. മുന്നാറിൽ നിന്ന് ആലുവ വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഈ റോഡ് 1924-ലെ മഹാ പ്രളയത്തിൽ ഒലിച്ചു പോയതാണ്. ഇന്നും ഈ റൂട്ടിൽ ആളുകൾ ഓഫ്‌റോഡ് യാത്ര പോകാറുണ്ട്. ആനക്കുളം കഴിഞ്ഞാൽ പലയിടത്തും റോഡ് തോടായിക്കിടക്കുകയാണ്
ഞങ്ങള് ഈ പാതയിൽ അധികനേരം പോയില്ല. പെരുമ്പൻകുത്ത് വെള്ളച്ചാട്ടമായിരുന്നു ലക്‌ഷ്യം. മാങ്കുളത്തുകാരനായ ബെന്നിച്ചേട്ടന്റെ വണ്ടിയിലാണ് ഞാൻ കയറിയത്. മാങ്കുളത്തു ഓഫ്‌റോഡ് പോകാൻ താല്പര്യമുള്ള ആളുകൾക്ക് ചേട്ടനെ നേരിട്ട് വിളിക്കാവുന്നതാണ്. ഫോൺ നമ്പർ : 94950 79224. ഇടുക്കിയിലെത്തനെ ഒരു വലിയ വെള്ളച്ചാട്ടമാണ് പെരുമ്പൻകുത്ത്. പക്ഷെ ഇപ്പൊ വെള്ളം കുറവായതിനാൽ സട പോയ സിംഹത്തെപ്പോലെ ഇരുപ്പാണ്. മാങ്കുളം ആറിലാണ് ഈ വെള്ളച്ചാട്ടമുള്ളതു. ഇതിന്റെ തുടർച്ച നേരെ കരിന്തിരിയാറിൽ ചെന്ന് ചേരുന്നു. ഫോട്ടോ എടുക്കൽ വീക്നെസ് ആയ ഗ്രൂപ്പ് മെംബേർസ് പല പോസ്സുകളിൽ മാറി മാറി ഫോട്ടോ എടുത്തു ദൃതങ്കപുളകിതരായി.
Mankulam
തുടർന്നുള്ള യാത്ര ആനക്കുളം റൂട്ടിൽ ആയിരുന്നു. ഈ വഴി ശരിക്കും ഒരു ഓഫ്‌റോഡ് ആയിരുന്നു. ഈറ്റച്ചെടികൾ വകഞ്ഞു മാറ്റിയിട്ട വഴികളിലൂടെ ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോയി. പോകും വഴിയേ മാങ്കുളത്തെ രണ്ടു മൂന്നു ആദിവാസി സ്ത്രീകളെ വഴിയിൽ കണ്ടു. മാസത്തിലൊരിക്കൽ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ മാത്രം കാടിനു പുറത്തിറങ്ങുന്നവരാണിവർ. നാടിന്റെ കാപട്യവും , കുടിലതയും അറിയാത്ത പാവങ്ങൾ. നാട്ടുകാരോട് ഇവർ മലയാളത്തിൽ സംസാരിക്കും. ഇവർക്കിടയിൽ ഉള്ള ആളുകൾ പരസ്പ്പരം സംസാരിക്കുന്നതു ലിപിയില്ലാത്ത വാഴമൊഴി ഭാഷയിലാണ്. ഇവർക്ക് മാത്രമറിയാവുന്ന ഭാഷ. ബെന്നിച്ചേട്ടൻ നല്ല ഒരു ഗൈഡും കൂടിയാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും വിശദമായി പറഞ്ഞു തരുന്നുണ്ട്.

ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ 1800-കളിലാണ് മാങ്കുളത്തു കുടിയേറ്റം തുടങ്ങുന്നത്. എഡ്ഗർ സായിപ്പിന് വേണ്ടി റബ്ബർ തോട്ടമൊരുക്കാൻ വന്നവരായിരുന്നു ഇവിടുത്തെ ആദ്യകാല താമസക്കാർ. ഇന്നും ഏകദേശം പതിമൂന്നോളം ആദിവാസി ഊരുകൾ മാങ്കുളത്തിനും സമീപപ്രദേശങ്ങളിലുമായുണ്ട്. 1924-ലെ പേമാരിയും വെള്ളപ്പൊക്കവും മാങ്കുളത്തെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒറ്റപ്പെടുത്തി. നിരവധി ആളുകൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.പിന്നീട് ഇന്ന് കാണുന്ന രീതിയിലുള്ള കുടിയേറ്റം പുനരാരംഭിച്ചത് 1970-കളിലാണ്. കോട്ടയം ഭാഗത്തു നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു ഇതിൽ സിംഹഭാഗവും.

പോകും വഴിയേ ഒരു ചെറിയ അരുവി മുറിച്ചു കടക്കാനുണ്ട്. അരുവിയിലെ പാറക്കല്ലുകൾക്കു മുകളിലൂടെ ബെന്നിച്ചേട്ടൻ തെന്നാതെ വണ്ടിയോടിച്ചു. പഴയൊരു ഫോർ വീൽ ജീപ്പായിരുന്നു അത്. ഫോർവീൽ മോഡിൽ ഇച്ചിരി സ്പീഡ് കുറവാണെങ്കിലും ഏതു കുന്നും കയറ്റവും ഇവൻ അനായാസേന കയറിപ്പോകും. അരുവിയുടെ കരയിൽ ഞങ്ങൾ വിശ്രമിച്ചു. പലരും അപ്പോഴേക്കും വെള്ളത്തിലിറങ്ങി കുളി തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വീട്ടിലായിരിക്കുമോ മാസത്തിലൊരിക്കലെങ്ങാനും ഒരു കപ്പു വെള്ളമെടുത്തു തലയിൽ കമിഴ്ത്തുന്ന ടീംസാ, ഇപ്പൊ ഓരോ മണിക്കൂറിലും കുളിയാ. വെള്ളത്തിലിറങ്ങില്ല എന്ന് സുമതിക്കുട്ടിക്ക് വാക്കു കൊടുത്തിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ എല്ലായിടത്തും മാറി നിന്നു.
Georgiyar hanging bridge, Mankulam
അരുവിക്കരയിലെ കുളിയാനന്തരം ജോർജിയാർ തൂക്കുപാലമായിരുന്നു അടുത്ത ലക്‌ഷ്യം. കരിന്തിരിയാറിനു കുറുകെ ഒരാൾവീതിയിലുള്ള ചെറിയ പാലമാണിത്. അതുവരെ പുലികളായി വന്നവർ പാലത്തിലൂടെ പേടിച്ചു എലികളെപ്പോലെ പോകുന്ന കാഴ്ച വളരെ നയനാന്ദകരമായി ഭവിച്ചു ;)
അടുത്ത കടയിലെ നാരങ്ങാ സോഡാ, കപ്പലണ്ടി മിട്ടായി, പഞ്ചാര മിട്ടായി ഇത്യാദികൾ നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് കാലിയാക്കാൻ ഞങ്ങൾ ഒന്ന് ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചത് കൊണ്ട് സാധിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ അഡ്മിൻ രാമേട്ടൻ ജീപ്പ് പഠിക്കാൻ ഒരു ചെറിയ ശ്രമം നടത്തിയത് അല്പനേരത്തേക്കു ഒരു ഉൽക്കണ്ഠ ഉണ്ടാക്കി. പിന്നെ മൂപ്പര് ഈ പോളീടെക്‌നിക്കിൽ ഒന്നും പഠിക്കാത്തതിനാൽ യന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രവർത്തനം ശരിക്കറിയില്ലാന്നു തോന്നുന്നു.

വെള്ളച്ചാട്ടം എന്ന് പേരെഴുതി ഒട്ടിക്കേണ്ട ഒരിടം കൂടി കണ്ടു ഞങ്ങളുടെ ജീപ്പ് സഫാരി അങ്ങനെ ഒരു പരിസമാപ്തിയിൽ എത്തി. സമയം മൂന്നിനോടടുക്കുന്നു. വിശപ്പിന്റെ വിളി ഇന്നും വന്നു. ചോറും , ബീഫ് കറിയും, പയര് തോരനും പിന്നെ സാമ്പാർ എന്ന് ആരോ പേരിട്ട ഒരു കറിയും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ വിശപ്പിന്റെ കോൾ നൈസ് ആയിട്ടങ്ങു കട്ട് ചെയ്തു.

ഇനി മടക്കം. തിരുവനന്തപുരത്തേക്കും, ഔദ്യോഗിക തിരക്കുകളിലേക്കും. എല്ലാരോടും വിട ചൊല്ലി അഞ്ചു മണിയുടെ അടിമാലി ബസ്സു പിടിക്കാൻ മാങ്കുളത്തെത്തി. അപ്പോഴാണറിഞ്ഞത് , അഞ്ചു മാണിയുടെ ട്രിപ്പ് ക്യാൻസൽ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഇനി ആറരക്കാണ് ബസ്സ് അതും കല്ലാറ് വരെ മാത്രം. അങ്ങനെ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഈച്ചയടിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ് അടുത്ത കടയിലെ ഷുക്കൂർ ഇക്കയെ പരിചയപ്പെട്ടത്. കാഞ്ഞിരപ്പള്ളിയിൽ നിന്ന് 38 വര്ഷം മുൻപ് മാങ്കുളത്തേക്കു കുടിയേറിയ നവ കുടിയേറ്റക്കാരുടെ ഒരു പ്രതിനിധി. പഴയ ആലുവ - മൂന്നാർ പാതയെക്കുറിച്ച് ഇദ്ദേഹമാണ് ഞങ്ങൾക്ക് പറഞ്ഞു തന്നത്.
Mankulam
ഈ ചർച്ചക്കിടയിലാണ് 5:30-നു മാങ്കുളത്തു നിന്നും ആനക്കുളത്തേക്കു പോകുന്ന ബസ്സാണ് തിരിച്ചു ആറരക്ക് കല്ലാർ പോകുന്നതെന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്. എന്നാ പിന്നെ ആ വണ്ടിയിൽ ആനക്കുളത്തേക്കു ഒന്നൂടെ പോയാലോ എന്ന് ഒരു ഉൾവിളി. ഇന്നലെ രാത്രിയാണ് ആനക്കുളത്തു ആനയെക്കണ്ടത്. ഇപ്പൊ പോയാൽ , ഭാഗ്യത്തിന് ഈ സമയം അവിടെ ആനയെങ്ങാനും ഉണ്ടെങ്കിൽ നല്ല പകൽ വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ പറ്റും. അത് കഴിഞ്ഞു അതെ വണ്ടിയിൽ തന്നെ തിരിച്ചു പോകുകയും ചെയ്യാം. ഇനിയിപ്പോ ആനക്കുളം വരെ പോയി ഈ വണ്ടിയും ട്രിപ്പ് മുടക്കുമോ ? അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ രാത്രി ആനക്കുളത്തു വല്ല കട വരാന്തയിലും കെടക്കേണ്ടി വരും. എന്ത് ചെയ്യും ? എന്തായാലും പോയി നോക്കാം , അഥവാ ബിരിയാണി കൊടുത്താലോ.
Anakkulam
അങ്ങനെ ഷുക്കൂറിക്കയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ആനക്കുളം വണ്ടി പിടിച്ചു. കണ്ടക്ടറോട് ചോദിച്ചപ്പോ 5 മിനിട്ടു സമയം ആനക്കുളത്തു ബസ്സിന്‌ സ്റ്റോപ്പ് ഉണ്ടെന്നു അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ആ അഞ്ചു മിനിറ്റിൽ, ദൈവമേ ഇത് വഴി വരണെ ആനകളെയും തെളിച്ചുകൊണ്ട് എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു പോയി. ആനക്കുളം എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട ആ കാഴ്ച. അത് കണ്ടാ പിന്നെ വേറൊന്നും കാണാൻ പറ്റൂല്ല ന്റെ സാറേ. ആഡാർ ആനകൾ ഒരഞ്ചാറെണ്ണം നിന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചു ചിൽ ചെയ്യുന്നു. ഓരുവെള്ളം കുടിച്ചു ആനന്ദിച്ചു നിൽക്കുകയാണവർ. ഇടക്കിടെ കുട്ടിക്കൊമ്പൻമ്മാർ ചില കുസൃതികൾ കാട്ടുന്നു. ക്യാമറക്കണ്ണുകൾ തുറന്നടഞ്ഞു. അന വന്നെന്നു പറഞ്ഞറിഞ്ഞു കൂടുതൽ ആളുകൾ അങ്ങോട്ട് എത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അടുത്ത ക്ലിക്കിനു കാമറ സെറ്റു ചെയ്യുമ്പോഴേക്കും തിരിച്ചു പോകാനായി ബസ്സിന്റെ ഹോൺ മുഴങ്ങി.
ശുഭം.!!
Anakkulam
വാൽക്കഷ്ണം:

ഇടുക്കിയുടെ വളർച്ചയുടെ ഏറിയ പങ്കും അവിടുത്തെ പ്രകൃതി വിഭവങ്ങളിൽ നിന്നുമാണ് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. പൊന്നുവിളയിക്കാനുതകുന്ന മണ്ണും , വെള്ളവും , കാലാവസ്ഥയും ഏലത്തെയും , കാപ്പിയെയും , റബറിനെയും, തേയിലയെയും ഇടുക്കിയിൽ തഴച്ചു വളർത്തി. ഇത്യാദികൾ ഇടുക്കിയുടെ പ്രധാന സാമ്പത്തിക ശ്രോതസ്സുകളായി മാറി. എന്നാൽ ടൂറിസത്തിന്റെ വളർച്ച ഇടുക്കിയിൽ തുറന്നിട്ടത് പ്രകൃതി ചൂഷണത്തിന്റെ പുതിയൊരദ്ധ്യായമാണ്. പണം കണ്ടു മഞ്ഞളിച്ച നമ്മൾ പ്രകൃതിയുടെ മാറിൽ കോൺക്രീറ്റ് കാടിന്റെ വേരുകൾ ആഴ്ത്തിയിറക്കി. പരിസ്ഥിതിലോലമായ പലയിടങ്ങളിലും കൂറ്റൻ കെട്ടിടങ്ങൾ ഉയർന്നു. മരങ്ങൾ വെട്ടി നിരത്തി. ഒരിക്കൽ ഉദ്യാന നഗരം എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ബെംഗളൂരുവിൽ മെട്രോ വികസനത്തിനായി വെട്ടി മുറിച്ച ആയിരക്കണക്കിന് മരങ്ങളോടൊപ്പം മാഞ്ഞുപോയത്ത് അവിടുത്തെ മഞ്ഞും , മഴയുമായിരുന്നു. ഈയവസ്ഥ നമ്മുടെ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ. ഉത്തരവാദ വിനോദസഞ്ചാരം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കേണ്ടത്തിന്റെ സമയം അതിക്രമിച്ചു കടന്നിരിക്കുന്നു. സഞ്ചാരികളായ നമുക്ക് നല്ലൊരു നാളെക്കായി പ്രത്യാശിക്കാം , പ്രവർത്തിക്കാം.

Sunday, February 25, 2018

സർപ്രൈസ് റൈഡ് അഥവാ തലക്കറി കൂട്ടിയൊരൂണ്



സീൻ 1 : 

"എന്നാലും എങ്ങോട്ടായിരിക്കും ?" 

ഒരു പണിയുമില്ലാതെ ഇരുന്ന ഞാൻ അട്ടം നോക്കിക്കിടന്നു കൂലങ്കുഷമായി ആലോചിച്ചു. ഒരെത്തും പിടിയും കിട്ടുന്നില്ല. പിന്നെയും ആലോചിച്ചു , വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചു. 
തിരുവനന്തപുരം സഞ്ചാരിയുടെ സർപ്രൈസ് റൈഡിൽ പോകാൻ പേര് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കാത്തിരിക്കുകയാണ്. യാത്ര എങ്ങോട്ടാണെന്നത് ആ പഹയന്മ്മാര് ഇതുവരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. 

"അല്ല ഹിമാറെ, അതെങ്ങനെ പറയും?  അതുകൊണ്ടല്ലേ ഇതിനെ സർപ്രൈസ് റൈഡ് എന്ന് വിളിക്കുന്നത് "
"ഹാ , ശരിയാണല്ലോ !"

അപ്പ് ആൻഡ് ഡൌൺ ഒരു 120-150 കിലോമീറ്റര് യാത്ര ഉണ്ടാകും എന്ന ഒരു ക്ലൂ മാത്രമേ ഇപ്പൊ കൈയിൽ ഉള്ളൂ. പിന്നെ സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിന്റ് കവടിയാർ ആണ്. അപ്പൊ ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു 50-75 കിലോമീറ്റര് ചുറ്റളവിൽ ഉള്ള ഏതെങ്കിലും സ്ഥലമാവും ഡെസ്റ്റിനേഷൻ.

ഉച്ചക്ക് ഊണ് കഴിക്കാൻ പോയി വരുമ്പോ തിരുവനന്തപുരത്തിന്റെ ഒരു മേപ്പ് വാങ്ങണം. എന്നിട്ടു അതിൽ മേൽപ്പറഞ്ഞ ചുറ്റളവിൽ ഉള്ള പ്രധാന സ്ഥലങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തിയാൽ ഒരു പക്ഷെ സ്ഥലം പിടി കിട്ടിയേക്കും. അല്ലെങ്കിലും മലയാളം , ഹിന്ദി ,തമിഴ് എന്നുവേണ്ട അങ്ങ് ഹോളിവുഡിൽ വരെ നായകൻമാർ വില്ലൻമാരെ പിടിക്കുന്നത് ഇത് പോലെ മേപ്പ് വച്ചിട്ടല്ലേ. എന്റെയെടുത്താ കളി.

ഊണും കഴിച്ചു കഴക്കൂട്ടം ജംഷനിലെ ബുക്ക് സ്റ്റാളിൽ കേറി ചെന്നു 

"ചേട്ടാ ഒരു മേപ്പ്  വേണം "
"അതിനു മോൻ എന്നോട് ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ലല്ലോ. പിന്നെന്തിനാ മാപ്പ് ?"

മനുഷ്യൻ ഇവിടെ കൂലങ്കുഷ ചിന്താസരണിയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുമോഴാ ചേട്ടന്റെ ഒരു ചളി കോമഡി. അവസാനം മേപ്പ് നോക്കി സ്ഥലം കണ്ടുപിടിക്കുന്നത് ഹോളിവുഡ് നായകൻമ്മാർക്ക് വിട്ടിട്ടു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു

സീൻ 2 :
സ്ഥലം: ആന്ധ്രാ - തമിഴ്നാട് ബോർഡർ
പഴയ തെലുഗു സിനിമയിലെ പാട്ടും വച്ച് കൊണ്ട് കിതച്ചോടുന്ന APSRTC ബസ്സിന്റെ ബാക്ക് സീറ്റിൽ തെലുഗ് അറിയാത്ത ഞാനും , മലയാളം അറിയാത്ത അയാളും , ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും ശരിക്ക് അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത തമിഴിൽ ലാലേട്ടനെയും, ജൂനിയർ NTR-നെയും കുറിച്ച് ഭൂലോക ചർച്ചയിലായിരുന്നു.

"തമ്മുടൂ , മോഗൻലാൽ ചാലാ മഞ്ചി ആക്ടിങ് ചേസ്തുന്തി"
"അതുവന്തു അണ്ണാ , എനക്ക് തെലുഗ് കൊഞ്ചം കൊഞ്ചം മാത്രേ അറിയൂ, തമിഴ് പേസലാമാ ?"

ഈ ചർച്ചക്കിടയിലും എന്റെ ചിന്ത പോയത് വേറൊരിടത്തേക്കായിരുന്നു. 

"എന്നാലും നാളത്തെ സർപ്രൈസ് റൈഡ് എവിടെക്കായിരിക്കും ?"

ഈ യാത്ര പോകാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് ഞാൻ ഉള്ള പണിയെല്ലാം പെട്ടന്ന് തീർത്തിട്ട് ശ്രീഹരിക്കോട്ടയിൽ നിന്ന് നാട്ടിലേക്ക് വരാൻ ഈ ബസ്സ് പിടിച്ചത്.

സീൻ 3 :
പുലർച്ച നിർത്താതെ അടിച്ച അലാറം ഓഫ് ചെയ്തെണീറ്റു, പല്ലു തേപ്പും , കുളിയും പെട്ടന്ന് തീർത്ത് ഞാൻ റെഡിയായി , നല്ല കുട്ടപ്പനായിരുന്നു.

"പടച്ചോനെ ഇനിയിപ്പോ വണ്ടി സ്റ്റാർട്ട് ആകുമോ ?"

ആഴ്ച രണ്ടായി അതിനെ റോഡ് കാണിച്ചിട്ട്. എല്ലാ തവണയും ഓഫിസ് ടൂർ കഴിഞ്ഞു വന്നാൽ മണിക്കൂറുകളോളം  കിക്കറടിച്ചാലേ ആശാൻ സ്റ്റാർട്ട് ആകൂ. ഭാഗ്യം ഇന്നധികം ബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടി വന്നില്ല. വരുന്ന വഴിയേ കുറച്ചു പെട്രോളുമടിച്ചു ഞാനും എന്റെ സ്‌കൂട്ടറും സർപ്രൈസ് റൈഡിനു തയ്യാറായി കാവടിയാറിൽ ഹാജർ പറഞ്ഞു. മെംബേർസ് ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. പതിവുപോലെ എല്ലാരും പെട്ടന്ന് പെട്ടന്ന് തന്നെ സ്ഥലത്തെത്തിയതിനാൽ 6:30-നു തുടങ്ങാമെന്ന് പറഞ്ഞ റൈഡ് തുടങ്ങിയത് 7 :30 കഴിഞ്ഞിട്ടാണ്

റൈഡ് ഡെസ്റ്റിനേഷൻ അറിയാൻ വേണ്ടി അഡ്മിൻസിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി കുറെ നേരം നടന്നു. യെവടെ ..ആരും ഒന്നും വിട്ടു പറയുന്നില്ല. അതിനിടയിൽ അജിത്തേട്ടന്റെ വായിൽ നിന്ന് സർപ്രൈസ് പൊളിക്കാനുതകുന്ന രീതിയിൽ പുറത്തു വന്ന വാക്കുകളിൽ നിന്ന് ചില ക്ലൂകൾ കിട്ടി. ഏതോ ഡാമിനടുത്തേക്കാണ് യാത്ര . അപ്പൊ പിന്നെ സംശയം ലവലേശമില്ല നെയ്യാർ ഡാം തന്നെ

ബുഹുഹാ .. സർപ്രൈസ് പൊളിഞ്ഞെന്ന സന്തോഷത്തിൽ ഞാൻ ആഹ്ലാദിച്ചു , ആർമാദിച്ചു. എന്റെയെടുത്താ യെവമ്മാരുടെ കളി , ഹല്ല പിന്നെ. യാത്ര തുടങ്ങി. ഏകദേശം 18 പേരോളം ഉണ്ടായിരുന്നു. പലരും വഴിയിൽ നിന്നാണ് ജോയിൻ ചെയ്തത്. 
കാട്ടാക്കടയും പിന്നിട്ട് , കള്ളിക്കാടുള്ള MJ ഹോട്ടെലിൽ പ്രഭാത ഭക്ഷണത്തിനായി  വണ്ടീസ് നിർത്തി. ദോശയും , മസാല വടയും ചായയുമടിച്ചു നെയ്യാർ ഡാം ലക്ഷ്യമാക്കി യാത്ര തുടർന്നു.  പത്തു പതിനഞ്ചു മിനിറ്റിൽ ഡാം  എത്തി. മണ്ടൻമ്മാർ ആർക്കുമറിയില്ല ഇതാണ് സർപ്രൈസ് എന്ന്. ഞാനൊട്ടു പറയാനും പോയില്ല. പുവർ ഫെല്ലോസ്. പക്ഷെ നെയ്യാർ ഡാമും പിന്നിട്ടു വണ്ടീസ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങിയപ്പോഴാണ് സത്യത്തിൽ ശരിക്കും സർപ്രൈസ് അതല്ല എന്ന് മനസ്സിലായത്. അയാം ദി ശശി. ഭാഗ്യം കേറിച്ചാടി ആരോടും ഒന്നും പറയാതിരുന്നത് നന്നായി. അല്ലെങ്കിൽ ചമ്മിപ്പോയേനെ. ശരിക്കുമുള്ള സർപ്രൈസ് അങ്ങകലെ ഡാമിൽ നിന്ന് ഏകദേശം എട്ടു-പത്തു കിലോമീറ്റര് മാറിയുള്ള മായം എന്ന സ്ഥലമായിരുന്നു. പന്ത -കണ്ടംതിട്ട -അമ്പൂരി വഴിയാണ് ഇങ്ങോട്ടെത്തിയത്. നെയ്യാർ കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നീടുള്ള വഴികൾ അൽപ്പം മോശമാണ്. ഇതിനിടയിൽ അജിത്തേട്ടന്റെ വണ്ടിക്ക് ഒരു സർജറി ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. വരുന്ന വഴിയേ പഞ്ചറായി. ശ്രീയും , അജിത്തേട്ടനും വണ്ടി ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയ സമയം ഞങ്ങളെല്ലാവരും വഴിയിൽ ചുമ്മായിരുന്നു ലോക കാര്യങ്ങൾ അയവിറക്കി.

നെയ്യാർ ഡാമിന്റെ റിസർവോയറിൽ ആണ് മായം എന്ന സ്ഥലം. റിസെർവോയറിന്റെ തീരത്തു , മാമ്പൂതണലിൽ എല്ലാ ഗഡീസും ഉപവിഷ്ടരായി. ഈ റൈഡിന്റെ പ്രധാന ഉദ്ദേശം സഞ്ചാരിയുടെ നോട്ടുബുക്ക് പ്രോജെക്ടിനെ കുറിച്ച് ഡിസ്‌ക്കസ്സ് ചെയ്യുക എന്നതായിരുന്നു. അതിനിടയിൽ മാങ്ങ പറി, വെള്ളത്തിൽ കല്ലെറിയൽ, ഉറുമ്പുമായുള്ള മൽപ്പിടുത്തം തുടങ്ങിയ കലാ പരിപാടികളും അരങ്ങേറുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അങ്ങനെ പതിവുരീതിയിലുള്ള പരസ്പ്പരം പരിചയപ്പെടലുകൾക്കും, ചളി വാരിയെറിയലുകൾക്കും ശേഷം ഞങ്ങൾ ചലിച്ചതു കുമ്പിച്ചൽക്കടവിലേക്കാണ്. മായത്തു നിന്നും  ഒരു മൂന്നാലു കിലോമീറ്റര് കാണും ഇങ്ങോട്ടു. ഇവിടുത്തെ കടത്തു വള്ളത്തിൽ ഒരല്പ്പനേരത്തെ യാത്ര. വള്ളത്തിൽ കയറാനുള്ള പേടി കൊണ്ട് "ഞാനിവിടെ നിന്നോളം , നിങ്ങടെ ഫോട്ടോ മുഴുവൻ എടുത്തു തരാം " എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ ചില ആളുകളും ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പേര് പറഞ്ഞാൽ കൊന്നു കളയും എന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതിനാലും, ജീവനിൽ കൊതിയുള്ളതിനാലും  അത് ഞാൻ ഇവിടെ പറയുന്നില്ല.  അവസാനം വള്ളച്ചേട്ടന്റെ കൂടെ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയുമെടുത്തു അവിടുന്നു സ്കൂട്ടായി. കടത്തുകൂലി കൊടുക്കാനായി പിരിച്ച കാശിൽ 12 രൂപാ അമ്പതു പൈസാ മിച്ചം പിടിച്ചു അഡ്മിൻസായ ശ്രീയും , അജിത്തേട്ടനും എല്ലാർക്കും മാതൃകയായി. 

ലഞ്ച് ടൈം: എല്ലാർക്കും വിശപ്പിന്റെ വിളി വന്നു തുടങ്ങി. രാവിലത്തെ ദോശയും ചായയും ചൂടിൽ ഉരുകിയൊലിച്ചു എങ്ങോ പോയി. 

അപ്പൊ എങ്ങോട്ടാ ? ഊണ് കഴിക്കണ്ടേ ? 

പതിനൊന്നര മുതൽ ഊണെപ്പൊഴാ എന്നും ചോദിച്ചും കൊണ്ട് വിനോദേട്ടൻ നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ഊണു തേടിയുള്ള യാത്ര അവസാനിച്ചത് ചിറ്റാർ റിസർവോയറിന്റെ സൈഡിലുള്ള ഹോട്ടൽ അക്ഷയപാത്രത്തിലാണ്. പ്രായമായ ഒരമ്മച്ചിയും, വേറെ കുറച്ചു നാരീമണികളും ചേർന്ന് നടത്തുന്ന ഒരു ചെറിയ റെസ്റ്റോറന്റ് ആണിത് 
 നെട്ട എന്നതാണ് യഥാർത്ഥ സ്ഥല നാമം. വെള്ളറടയിൽ നിന്ന് , തൃപ്പരപ്പു വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിലാണിത്. 

സത്യം പറഞ്ഞാൽ ശരിക്കുമുള്ള സർപ്രൈസ് ആയി എനിക്ക് തോന്നിയത് ഉച്ചക്കത്തെ ഊണായിരുന്നു. എന്റമ്മേ.., കിടുക്കാച്ചി ഫുഡ് !!. ഊണും , കപ്പയും തലക്കറിയും , ഡാമിൽ നിന്ന് പിടിച്ച മീൻ വറുത്തതും, ഏറ്റവും അവസാനം കിണ്ണം കാച്ചിയ പായസവും. കൂട്ടത്തിൽ അമ്മച്ചിയുടെ സ്നേഹത്തോട് കൂടിയ ശാസനകളും. മുഴുവൻ കഴിച്ചില്ലേൽ ഫൈൻ അടക്കേണ്ടി വരും എന്ന് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു പേടിപ്പിച്ചതിനാലാണോ, അതോ ഫുഡിന്റെ രുചി മാഹാത്മ്യം കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല, വിളമ്പിയ ഇലയിൽ  ഒരു പൊടി ആരും ബാക്കി വച്ചില്ല. രണ്ടാമത് പറഞ്ഞതാവാനേ വഴിയുള്ളൂ. അത്രയ്ക്ക് കേമമായിരുന്നു ഭക്ഷണം.   ഇതിനെല്ലാം കൂടി 125 രൂപയെ ഒരാൾക്ക് ചിലവായിട്ടുള്ളൂ. ഇനിയുള്ള വീക്കെൻഡുകൾ ഉച്ചക്ക് ഇങ്ങോട്ടു വച്ച് പിടിച്ചാലോ എന്നാലോചിക്കുകയാ.  ഊണിന് ശേഷം നേരെ ചിറ്റാർ ഡാമിലേക്ക്. നെട്ടയിൽ നിന്ന് ചിറ്റാർ ഡാമിലേക്ക് അധിക ദൂരമില്ല. ഇവിടുത്തുകാർ ചിറ്റാറിനെ നെട്ട ഡാം എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ഊണാനന്തര മയക്കത്തില് പറ്റിയ സ്ഥലം. ഡാമിലേക്ക് വാഹനം അനുവദിക്കില്ല. പെർമിഷനോട് കൂടിയ എൻട്രിയെ ഇങ്ങോട്ടുള്ളൂ. പക്ഷെ പെർമിഷൻ വാങ്ങിക്കാൻ ഉള്ള ആരെയും അവിടെ കണ്ടില്ല. മുൻപ് ഞാനിവിടെ വന്നപ്പോൾ ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ ഇല്ലായിരുന്നു.

ഡാമിലെ ആ വലിയ മരത്തിന്റെ തണലിൽ ഇരുന്നു കുറച്ചു നേരം വിശ്രമിച്ചതിനുശേഷം മടക്ക യാത്ര. 
തിരിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ മാലയിൽ നിന്ന് മുത്തു കൊഴിയുന്നതുപോലെ പലരും പല വഴിക്കായി പിരിഞ്ഞു. ഒരു യാത്ര, വെറും യാത്രയല്ല , സഞ്ചാരി എന്ന ഒരേ വികാരം പേറുന്ന ഒരു കൂട്ടം ആളുകളോടുകൂടിയുള്ള യാത്ര. അത് നൽകിയ നിർവൃതി, അനന്യമായ ആ  നിർവൃതി നെഞ്ചിലേറ്റിക്കൊണ്ടു , വീണ്ടുമൊരു യാത്രക്കൊരുങ്ങാനായി ഞാനും മടങ്ങി.



Friday, October 27, 2017

ഒരു ബീമാനക്കിസ്സ




                  തെക്കേടത്തു കൃഷ്ണൻ മാഷിന്റെ വീടിന് പെയിന്റടിക്കുമ്പോഴാണ് കണാരേട്ടൻ പെയിന്റർ ഷാജിയേട്ടനോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത്.

"അല്ല ഷാജ്യെ ഇതിപ്പോ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞില്ലേ,  വീടിന്റെ  പെയിന്റടി ഇതുവരെ തീർന്നില്ലല്ലോ ? ഇക്കണക്കിനു ഒരു വിമാനൊക്കെ പെയിന്റടിക്കണെങ്കിൽ കൊറേ ദെവസം എടുക്വല്ലോ ?"

"കണാരേട്ടാ ഇങ്ങളോട്‌ ആരാ പറഞ്ഞെ ?  ബീമാനം പെയിന്റടിക്കാൻ ഇത്രേം പണില്ല. ഒരഞ്ചു മിനിട്ടു നേരത്തെ പണിയേ ഇള്ളൂ.

"അതെങ്ങനെ !?"

"ഇങ്ങള് കണ്ടില്ലേ , ബീമാനം പൊങ്ങുമ്പോ ചെറുതാവുന്നതു. അന്നേരം ഒരു ബ്രഷിൽ പെയിന്റടുത്തു തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഒന്നടിച്ചാ മതി. അത്രേ ഉള്ളൂ "

ഈ തമാശ നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ കുട്ടിക്കാലത്തു ഞാനും കേട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. വിമാനം ആകാശത്തേക്കുയരുബോൾ എന്തുകൊണ്ട് ചെറുതായി ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൂട്ടിന്റെ അത്രയുമാകുന്നു എന്ന സമസ്യക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാൻ പിന്നെയും  കൊല്ലം കൊറേയെടുത്തു. എല്ലാ ശരാശരി മലയാളിയെയും പോലെ വിമാനത്തിൽ ഒന്ന് കയറണം എന്നുള്ള പൂതി എന്റെ മനസ്സിലും ഇക്കാലയളവിൽ പൂവണിഞ്ഞിരുന്നു. ആദ്യ ട്രെയിൻ യാത്രയും , വിമാന യാത്രയുമെല്ലാം  പലർക്കും ഒരു അവിസ്മരണീയ അനുഭവമാണ്. അത് കൊണ്ടാണ് പ്രഥമ വിമാന യാത്രക്ക് തെയ്യാറെടുക്കുന്നവർക്കും , പറക്കാൻ  ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും,  വിമാനത്തിൽ ഇത് വരെ കയറാത്തവർക്കും  ഉപകാരപ്പെടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ എന്റെ ആദ്യ വിമാന യാത്രാ അനുഭവം ഇവിടെ എഴുതുന്നത്.

*********************************************************************************

"ഡിങ് ഡോങ്, ഡിങ് ഡോങ്" 

മൊബൈലിൽ നീട്ടിക്കരഞ്ഞ അലാറത്തെ മയക്കി കിടത്തി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഒരു പത്തു മിനിട്ടു കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് എഴുന്നേൽക്കാം എന്ന ചിന്തയോടെ. എന്നാൽ മൊബൈൽ രണ്ടാമത് കരഞ്ഞില്ല എന്ന നഗ്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും സമയം അര മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടിരുന്നു. ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു നേരെ ബാത്റൂമിലേക്കോടി. പല്ലു തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായി. തലേന്ന് തന്നെ എയർപോർട്ടിലേക്ക് ഓല കാബ് ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ വണ്ടി വരേണ്ട സമയമായപ്പോൾ പകരം വന്നത് മൊബൈലിലേക്ക്  ഒരു മെസ്സേജ് ആണ്. ഈ നട്ടപ്പാതിരക്കു അനക്ക് തരാൻ ഞമ്മളെ കൈയിൽ വണ്ടി ഒന്നുംല്ല ഹിമാറെ എന്ന രീതിയിൽ. ഓല പോയാൽ പോട്ടെ നമ്മക്ക് ഊബർ ഉണ്ടല്ലോ. വണ്ടി ബുക്ക് ചെയ്യാൻ ഊബർ ആപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ അവിടുത്തെ അവസ്ഥ ഇതിലും പരിതാപകരമാണ്. ഒറ്റ വണ്ടിയില്ല. അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. പുലർച്ചക്ക് ഈ സമയത്തൊക്കെ ആര് വിളിക്കാനാ ?

ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും ? 

ഇനി വിളിക്കാൻ ഒരാളേയുള്ളൂ. ശക്തരിൽ ശക്തൻ , ആപത്തിൽ സഹായിക്കുന്നവൻ  , എതിരാളിക്കൊരു പ്രതിയോഗി

ഡിങ്ക ഭഗവാൻ ആണോ ? 

അല്ല രാജേട്ടൻ , വെറും രാജേട്ടനല്ല ബുള്ളറ്റ് രാജേട്ടൻ. എന്റെ സഹ മുറിയനാണ്. ഒറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രാജേട്ടനെ ചവിട്ടിയുണർത്തി എയർപോർട്ട് വരെ ഒന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തു തരാമോയെന്നു ചോദിച്ചു. ചോദിക്കേണ്ട താമസം ആപൽബാന്ധവൻ ബുള്ളറ്റുമെടുത്തു റെഡിയായി നിന്നു. അങ്ങനെ അഞ്ചരക്ക് മുൻപേ തന്നെ എയർപോർട്ടിൽ എത്തി.

ഇനി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. ഒറ്റതവണയെ പറയൂ , കേട്ടില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത്. 

ബീമാന യാത്ര ചെയ്യണമെങ്കിൽ ആദ്യം വേണ്ടത് എന്താണ് ?

എന്താണ്?

ടിക്കറ്റ് ..!! 

ആദ്യം ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം . ടിക്കറ്റ് ഇല്ലെങ്കിൽ വിമാനത്തിൽ എന്നല്ല KSRTC ബസ്സിൽ പോലും കയറ്റൂല.

"പ്ഭാ..!! ഇജ്ജെന്താ ആളെ കളിയാക്കാ ? ഇതൊക്കെ ഏതു പൊട്ടനും അറിയിന്ന കാര്യല്ലേ ?"

അതായത് ഉത്തമാ .. ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നത് വേറൊരു കാര്യമാണ്.  ബാലുശ്ശേരി മുതൽ കോഴിക്കോട് വരെ പോകാൻ യുണൈറ്റഡ് ബസ്സിൽ എന്ന് കേറിയാലും ഇരുപതു ഉറുപ്പിക കൊടുത്താൽ മതി.  ഈ വിമാന ടിക്കറ്റെന്ന് പറയുമ്പോ, കൊല്ലം മുഴുവൻ ഒരേ  നിരക്കല്ല. ഉത്സവ സീസണുകളിലും, അവധിക്കാലത്തും ടിക്കറ്റു നിരക്ക് കുത്തനെ കൂടും. പിന്നെ യാത്രയുടെ തലേന്ന് ടിക്കറ്റെടുത്താൽ ഒരു റേറ്റ് , ഒരാഴ്ച മുന്പെടുത്താൽ വേറൊരു റേറ്റ് , ഒരു മാസം മുന്പാണെങ്കിൽ അതിലും കുറഞ്ഞ റേറ്റ്. രാവിലത്തേയും , വൈകുന്നത്തെയും ഫ്ലൈറ്റുകളിൽ വരെ റേറ്റിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ ടിക്കറ്റ് കിട്ടണമെങ്കിൽ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ബുക്ക് ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലതു. ഒന്നര മാസം മുൻപേ ബുക്ക് ചെയ്തതിനാൽ, ദീപാവലി അവധി ആയിരുന്നിട്ടു പോലും എനിക്ക് വെറും 1800 രൂപയ്ക്കു തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്ന് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് ടിക്കറ്റു കിട്ടി. 

ടിക്കറ്റു ബുക്ക് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ ഒരു പ്രിന്റ് ഔട്ട് എടുത്തു കൈയിൽ വച്ചേക്കുക. കാരണം ടിക്കറ്റു കാണിച്ചാൽ മാത്രമേ സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള CISF ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിങ്ങളെ എയർപോർട്ടിന് ഉള്ളിലേക്ക് കടത്തി വിടുകയുള്ളൂ. മൊബൈൽ ടിക്കറ്റോ , അതുമല്ലെങ്കിൽ എയർലൈൻ കമ്പനി അയക്കുന്ന ടിക്കറ്റ് കൺഫർമേഷൻ ഈ-മെയിലോ കാണിച്ചാലും മതി. എന്നാൽ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പേപ്പർ ടിക്കറ്റു തന്നെ കാണിക്കാൻ യാത്രക്കാർ നിർബന്ധിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. പിന്നെ മൊബൈലിന്റെ ചാർജ് തീരുകയോ , ഫോൺ ഓണാവാതിരിക്കുകയോ ചെയ്‌താൽ കാണിക്കാനുള്ള ഇതര മാർഗം എന്ന രീതിയിലും ടിക്കറ്റിന്റെ പ്രിന്റ് ഔട്ട്  കൈയിൽ കരുതാം. 

വിമാനത്താവളത്തിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ് ചെക്കിൻ. യാത്ര ചെയ്യേണ്ട വിമാന കമ്പനിക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇതിനായി എയർലൈൻ കമ്പനിയുടെ ചെക്കിൻ കൌണ്ടർ കണ്ടു പിടിക്കണം. ഇത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. ചെക്കിൻ കൗണ്ടറുകളുടെ സമീപത്തു, കമ്പനിയുടെ പേരോ , പോകേണ്ട ഫ്ലൈറ്റിന്റെ നമ്പറോ സ്‌ക്രീനിൽ ഡിസ്പ്ലേ ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും. ഇത് നോക്കി കണ്ടു പിടിച്ചാൽ മതി. അതുമല്ലെങ്കിൽ എയർപോർട്ട് സ്റ്റാഫിനോടോ , സഹ യാത്രക്കാരോടോ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം. ചെക്കിൻ കൌണ്ടർ വിമാനം യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതിനു വളരെ മുൻപേ തന്നെ അടക്കും. സാധാരണയായി ഒരു മണിക്കൂറോ , അര മണിക്കൂറോ മുൻപ് വരെ മാത്രമേ ഇവ പ്രവർത്തിക്കുകയുള്ളൂ. ചെക്കിൻ അടക്കുന്ന സമയം ടിക്കെറ്റിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ആ സമയത്തിന് മുൻപേ എത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ നമ്മുടെ ഐഡി കാർഡും ടിക്കറ്റും പരിശോധിച്ചു ബോർഡിങ് പാസ് തരും. ബോർഡിങ് പാസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ വിമാനത്തിൽ കയറാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.ചെക്കിൻ ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മൾക്ക് ഇരിക്കേണ്ട സീറ്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കാവുന്നതാണ്. ഇത് ടിക്കറ്റു ബുക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ ചെയ്യാവുന്നതുമാണ്. ചിലപ്പോൾ ചെറിയൊരു തുക ഫീയായി ഈടാക്കിയേക്കും.

വിമാനത്തിനകത്തേക്ക് സാധാരണ ഒരു ഹാൻഡ് ബാഗ് മാത്രമേ കടത്തി വിടുകയുള്ളൂ. മറ്റുള്ള ലഗേജുകൾ ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. അവരതു നേരിട്ട് വിമാനത്തിലെ കാർഗോ ഏരിയയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകും. വിമാന യാത്രയിൽ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാവുന്ന ലഗേജുകൾക്ക് ചില ഭാര പരിധികൾ ഉണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് എയർ ഇന്ത്യയിൽ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള  ഹാൻഡ് ബാഗിന്റെ ഭാരം 7 കിലോയും , ചെക്ക്ഡ് ഇൻ ബാഗേജിന്റെ ഭാരം 25 കിലോയും ആണ്. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അധികമുള്ള ഓരോ കിലോയ്ക്കും ഫീ അടക്കേണ്ടതാണ്. ഇതും ചെക്കിൻ കലാ പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണ്.
Boarding Pass
Boarding Pass
വിമാന കമ്പനിക്കാർക്കുള്ള പ്രധാന വരുമാന മാർഗമാണ് ഇതെന്നുള്ളത് പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കുക.  മാക്സിമം സാധനങ്ങൾ പോക്കറ്റിൽ കുത്തി നിറക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ ബാഗിന്റെ ഭാരം കുറക്കാവുന്നതാണ്. ജാക്കറ്റ് , ഷൂ മുതലായവ ഉണ്ടെങ്കിൽ  ബാഗിൽ വെക്കാതെ , ശരീരത്തിൽ ധരിച്ചു തന്നെ പോവുക. കുറഞ്ഞത് ഒരു രണ്ടു - മൂന്നു കിലോയെങ്കിലും ഭാരം ഇങ്ങനെ കുറച്ചെടുക്കാവുന്നതാണ്. അധികം വരുന്ന ഓരോ കിലോയ്ക്കും 300 - മുതൽ 500 രൂപ വരെ ഈടാക്കുമെന്നതും ഓർക്കുക.  വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഹാൻഡ് ബാഗിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ചെക്കഡ്ഇൻ ബാഗേജ് പലപ്പോഴും മോഷ്ടിക്കപ്പെടാനും , സ്ഥലം മാറി അയക്കപ്പെടാനുമുള്ള സാധ്യത കൂടുതൽ ആയതിനാലാണിത്. ലാപ്ടോപ്പ് ഉണ്ടെകിൽ അതും ഹാൻഡ് ബാഗിൽ പാക്ക് ചെയ്യുക.  ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് ബോർഡിങ് പാസ്സ് വാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത പരിപാടി സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് ആണ്. അന്താരാഷ്ട്ര യാത്രക്കാർ ആണെങ്കിൽ ഇതിനു മുൻപ് ഇമിഗ്രേഷൻ ചെക്ക് കൂടി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

അങ്ങനെ ചെക്കിൻ കൗണ്ടെറിനോട് സലാം പറഞ്ഞു ഞാൻ സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് എന്ന ബോർഡും നോക്കി നടന്നു. ഒരിടത്തു ഏതാനും സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. സംഭവം ഇത് തന്നെ. ബോർഡിങ് പാസ് കാണിച്ചു ആഗ്രഹമറിയിച്ചു. പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം , ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റു ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. ഇനിയങ്ങോട്ട് ബോർഡിങ് പാസ് ആണ് താരം . ചോദിക്കുന്നിടത്തെല്ലാം ഇത് മാത്രം കാണിച്ചാൽ മതി.
സെക്യൂരിറ്റി മാമൻമ്മാർ ഹാൻഡ് ബാഗിലെ ഇലക്ട്രോണിക്സ് സാധനങ്ങളെല്ലാം ഒഴിവാക്കി ബാഗ് സ്കാനറിലൂടെ കടത്തി വിടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വാച്ച് , പേഴ്‌സ് , ബെൽറ്റ് , മൊബൈൽ അടക്കമുള്ള ഇലക്ട്രോണിക്സുകൾ എല്ലാം പ്രത്യേകമായി വേറൊരു ട്രേയിൽ വച്ച് സ്കാൻ ചെയ്യണം.  

വിമാന യാത്രക്കായി ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. കാരണം ഹാൻഡ് ബാഗിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഉദാഹരണമായി താടി വടിക്കാനുള്ള ട്രിമ്മർ , കത്തി ,  100 മില്ലിയിൽ കൂടുതൽ ഉള്ള ദ്രാവകങ്ങൾ (ഷേവിങ്ങ് ജെൽ, ഫേസ് ക്രീം ...) മുതലായവ. എന്നാൽ ഇവ ചെക്കഡ്ഇൻ ബാഗേജിൽ കയറ്റി വിടാം. എന്തിനേറെ ചിലയിടങ്ങളിൽ വെള്ളക്കുപ്പി പോലും കൊണ്ടുപോകാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി കയ്യിൽ കരുതുക  , സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് കഴിഞ്ഞു വെള്ളം നിറക്കാവുന്നതാണ്. ഇതുവഴി എയർപോർട്ടിലെ വില കൂടിയ കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങുന്നതിൽ നിന്ന്  രക്ഷപ്പെടുവാനും സാധിക്കും. ഹാൻഡ് ബാഗിൽ എന്തൊക്കെ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് പോകാം എന്നുള്ളത് ആദ്യമേ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. 

സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് കഴിഞ്ഞു . ഇനി വിമാനത്തിൽ കയറാനുള്ള ഗേറ്റ് നമ്പർ കണ്ടു പിടിക്കണം. എയർപോർട്ടിലെ വലിയ ഡിസ്‌പ്ലെയിൽ എനിക്ക് പോകാനുള്ള എയർ ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്സ് വിമാനം IX373 - യുടെ ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് നമ്പറും , ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന സമയവും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.അങ്ങനെ ഗേറ്റ് നമ്പർ നാല് കണ്ടു പിടിച്ച്, അതിനു മുൻപിൽ ഞാൻ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ബോർഡിങ് ഗേറ്റ്, വിമാനം പുറപ്പെടുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപേ തുറക്കുകയുള്ളൂ. അത് വരെയുള്ള സമയം , വിമാനത്തിൽ ഇന്ധനം നിറക്കാനും , ലഗേജ് ലോഡ് ചെയ്യാനും ഉള്ളതാണ്. ഗേറ്റിനു വെളിയിൽ മ്മടെ സണ്ണിക്കുട്ടൻ IX373 പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ബോയിങ്ങിന്റെ 737-800 സീരീസിലുള്ള B738 എന്ന, ഇരട്ടച്ചങ്കുള്ള ഈ പഹയന് മൊത്തം 189 സീറ്റ് ആണുള്ളത്. 40 മീറ്റർ നീളവും , 12 മീറ്റർ വീതിയും , ഒപ്പം 35 മീറ്ററിൽ വിരിഞ്ഞ ചിറകുകളും.  26000 ലിറ്ററോളം ശേഷിയുള്ള ഇന്ധന ടാങ്ക് വിമാനത്തിന്റെ പള്ളയിലും ചിറകിലുമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. മൈലേജ് എത്ര കിട്ടുമെന്ന് അടുത്ത തവണ പോകുമ്പോൾ ചോദിച്ചു പറഞ്ഞു തരാം . അല്ലെങ്കിലും ഏതു വണ്ടി കണ്ടാലും എത്ര കിട്ടും എന്ന് ചോദിക്കുന്നത്  നമ്മളുടെ ഒരു പതിവാണല്ലോ. 

റൈറ്റ് സഹോകളെ സമ്മതിക്കണം ട്ടോ ..!! വിമാനം വരെ കണ്ടുപിടിച്ചു കളഞ്ഞില്ല .! കളഞ്ഞു പോയ അഞ്ചു രൂപ കോയിൻ പോലും കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റാത്ത നമ്മൾക്ക് മുൻപിൽ ഇവർ എത്ര മഹാൻമാർ. 

ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് തുറക്കാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ലേ ഒരു ചായ കുടിക്കാം എന്നാലോചിച്ചു അടുത്ത ഫുഡ് കിയോസ്‌കിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു. ഒരു കുഞ്ഞു കപ്പിൽ ചായയും വാങ്ങിച്ചു ബില്ലടയ്ക്കാൻ പോയപ്പോൾ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. വെറും 60 രൂപയെ ആയിട്ടുള്ളൂ..!! രാമേട്ടന്റെ പീട്യേല് ഈ കാശിനെ ചായയും കുടിക്കാം , അതിന്റൊപ്പം രണ്ടു പൊറോട്ടയും , ഒരു ബീഫും കഴിക്കുകേം ചെയ്യാം. എന്താല്ലേ  ?

നിറഞ്ഞ കണ്ണും തുടച്ചു ചായയും കുടിച്ചു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ നിന്നതിനും കാശ് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലോ. ബിടെക് കഴിഞ്ഞു ജോലി തപ്പി നടക്കുന്ന സഹോകൾക്ക് തരാനുള്ള എന്റെയൊരു ഉപദേശം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ. വല്ലവന്റേം ആട്ടും തുപ്പും സഹിച്ചു പണിയെടുക്കാൻ നിക്കാതെ എയർപോർട്ടിലെങ്ങാനും ഒരു ചായക്കടയിടാൻ നോക്ക്. ലക്ഷാധിപതിയാവാം. എടാ ദാസാ നമുക്കെന്താ ഈ ബുദ്ധി നേരത്തെ തോന്നാഞ്ഞതു ?

ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് തുറക്കാറായി . ആളുകൾ ശ്രീകോവിൽ നട തുറക്കുമ്പോഴുള്ള പോലെ രണ്ടു വശങ്ങളിലായി നിലയുറപ്പിച്ചു. ഒരു ചേച്ചി ബോർഡിങ് പാസ്സിൽ സീൽ അടിച്ചു, ആളുകളെ ഓരോരുത്തരായി ബീമാനത്തിനുള്ളിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കുന്നു. എന്റെ ഊഴവും വന്നു. പടച്ചോനെ ഇങ്ങള് കാത്തോളീ എന്നും പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാനും ഉള്ളിൽ കയറി. അവിടെ സാരിയൊക്കെ ഉടുത്തു എല്ലാർക്കും നമസ്ക്കാരം പറഞ്ഞു  മ്മടെ എയർ ഹോസ്റ്റസ് ഹിമാനി ചേച്ചി നിക്കുന്നു. എനിക്കും കിട്ടി ഒരു 'നമഷ്‌കാർ'. പകരം ഒരു ഹാപ്പീ ദീപാവലി ഞാനും തിരിച്ചു കൊടുത്തു.  അല്ല പിന്നെ , നമ്മളോടാ കളി.!

എയർ ഇന്ത്യയുടെ ഇക്കോണമി ക്ലാസ് ടിക്കറ്റു എടുത്തപ്പോ പണ്ടെങ്ങോ ശശി തരൂർ  പറഞ്ഞപോലെ ഒരു കേറ്റിൽ ക്ലാസ് ആണ് പ്രതീക്ഷിച്ചതു. പക്ഷെ ഇത് ക്ലാസാണ് ട്ടോ. ആംബിയൻസ് കൊള്ളാം. ഓരോ നിരയിലും ഇരു വശങ്ങളിലുമായി ആറു സീറ്റുകൾ വീതം മൊത്തം 189 സീറ്റുകൾ ഉണ്ടിതിൽ. ഒരു നിരയിലെ സീറ്റുകൾക്ക് എല്ലാം ഒരേ നമ്പർ ആണ്. സീറ്റ് നമ്പറിന്റെ കൂടെ ഇംഗ്ലീഷ് അൽഫബെറ്റ്‌സ് ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇവയെ വേർതിരിച്ചറിയുന്നതു.ഉദാഹരണമായി 1A , 1B ...1F എന്നിങ്ങനെ. സീറ്റു നമ്പർ മുൻകൂട്ടി സെലക്ട് ചെയ്തതിനാൽ വിന്ഡോയ്ക്കടുത്തു തന്നെ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. സീറ്റ് നമ്പർ 13 ആണ് എന്റെ ഫേവറൈറ്റ് നമ്പർ. ഇതിനൊരു കാരണമുണ്ട്  സാധാരണ 13 ആരും ബുക്ക് ചെയ്യാറില്ല.അതുകൊണ്ടു തന്നെ വിമാനത്തിൽ നെഞ്ചും വിരിച്ചു ഇരിക്കാനായി. തൊട്ടടുത്തുള്ള 13-ആം നമ്പർ സീറ്റുകൾ രണ്ടും ഒഴിഞ്ഞു തന്നെ കിടന്നിരുന്നു. സീറ്റിൽ ഇരുന്നു ഏതാനും സമയത്തിനുള്ളിൽ വേറൊരു എയർ ഹോസ്റ്റസ് ആയ നയന ചേച്ചി വന്ന് ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും കഴിക്കാൻ ഒരു കൊച്ചു പാക്കറ്റ് സ്‌നാക്‌സും തന്നു. ഹിമാനിയെയും , നയനയെയും കൂടാതെ ഫ്ലൈറ്റ് അറ്റൻഡന്റ്റ് ആയി കൂടെയുള്ള നന്ദു യാത്രക്കാരെ ഹാൻഡ് ബാഗ് എടുത്തു മുകളിൽ വെക്കാൻ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനിടയിൽ വിമാനം ഉടൻ പുറപ്പെടുമെന്നറിയിച്ചുകൊണ്ടു ക്യാപ്റ്റൻ മുകുൾ മാധവിന്റെ അനൗണ്സ്മെന്റ്റ് വന്നു. എയർ ഹോസ്റ്റസ്സുമാർ വിമാനത്തിന്റെ വാതിൽ അടച്ചുകൊണ്ടു ക്യാപ്റ്റന് റെഡി സിഗ്നൽ കൊടുത്തു. 

ഇതാ സൂർത്തുക്കളെ…  മ്മടെ വിമാനം പതുക്കെ റൺവെയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.ഈ പരിപാടിയെ പറയുന്ന പേര് ടാക്സിയിങ് എന്നാണ്. ഏതാണ്ട് KSRTC ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ഓടിക്കുമ്പോലെയാണ് ക്യാപ്റ്റൻ വിമാനം ഓടിക്കുന്നത്. ഇതിനിടയിൽ ഇവിടെ ഒരു സൈഡിൽ വേറൊരു കലാ  പരിപാടി അരങ്ങേറുന്നു. നന്ദു സീറ്റിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നു. വിമാനത്തിലെ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുകയാണ്. എമർജൻസി വാതിലുകൾ എവിടെയൊക്കെയാണ്, ഓക്സിജൻ മാസ്ക് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം  എന്നൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്.  വിമാനത്തിന്റെ ടേക്ക് ഓഫിലും , ലാൻഡിങ്ങിലും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കണം എന്നതാണ് സാധാരണ യാത്രയിൽ യാത്രക്കാർ പാലിക്കേണ്ട പ്രധാന സുരക്ഷാ മുൻകരുതൽ.  പിന്നണിയിൽ ഹിമാനിയുടെ വോയിസ് ഓവർ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് സംഗതി മനസ്സിലായി. വിമാനം റൺവേയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അസാധാരണമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. എയർ ഇന്ത്യയുടെ ഫ്ലൈറ്റ് അല്ലെ , ഇതല്ല ഇതിനപ്പുറം വരെ കേൾക്കും എന്നാലോചിച്ചു നിന്നപ്പോഴാണ് സംഗതി മനസ്സിലായത്. വിമാനത്തിനകത്തെ അന്തരീക്ഷ സമ്മർദ്ദം ക്രമീകരിക്കാനുള്ള ഏർപ്പാടാണിത്. വിമാനം പറക്കുന്നത് 8-10 കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ്. ഈ ഉയരത്തിൽ പുറത്തെ മർദ്ദം വളരെ കുറവായിരിക്കും. കുറഞ്ഞ മർദ്ദം യാത്രക്കാർക്കും , വിമാനത്തിനും ശാരീരിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാനാണ് വിമാനത്തിനകത്തെ മർദ്ദം ക്രമീകരിക്കുന്നത്. 

ക്യാപ്റ്റൻ വിമാനത്തെ ഒടിച്ചും , വളച്ചും .തിരുവനന്തപുരം എയർപോർട്ടിലെ 3.4 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള റൺവേയുടെ ഒരറ്റത്ത് കൊണ്ട് നിർത്തി.ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ട്രാഫിക് സിഗ്നൽ വീഴുമ്പോൾ ചില ഫ്രീക്ക് ബ്രോസ് വണ്ടിയെടുക്കുന്നതുപോലെ വിമാനം പെട്ടന്ന്  മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. റൺവേയിലെ നൂറു കണക്കിന് സിഗ്നൽ ലൈറ്റുകൾ അത് നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് പുറകിലാക്കി. 200-250 കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിലാണ് ടേക്ക്ഓഫിനായി സാധാരണയായി വിമാനം പായുന്നത്. ക്ഷണ നേരത്തിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ നിലം വിട്ടു ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു. അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ചെവി രണ്ടും അടഞ്ഞു പോകുന്നതായി തോന്നി. ഒന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വയനാട് ചുരം കയറുമ്പോൾ ഇടക്ക് ഇതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാത്തിനും കാരണം മർദ്ദ വ്യത്യാസം തന്നെ. ഞാൻ പതിയെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി. കാടും, വീടും, റോഡും എല്ലാം കുഞ്ഞായിരിക്കുന്നു. വാഹനങ്ങൾ തീപ്പെട്ടിക്കൂട്ടുകൾ വെള്ളത്തിനു മുകളിൽ  ഒഴുകി നീങ്ങുന്നതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. ആളുകളെ കാണാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ ഒരുറുമ്പിന്റെ പോലും വലുപ്പമില്ലാത്ത നമ്മളാണോ ഞാൻ തന്നെ വലിയവൻ എന്ന ധാർഷ്ട്യവും കാണിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഷ്ട്ടം തന്നെ ..!!  ചെവി വീണ്ടും തുറക്കുമ്പോഴേക്കും 180-ഓളം ആളുകളെ IX373 കിലോമീറ്ററുകൾക്കു മുകളിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു. മുകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ നോക്കിക്കാണാൻ നല്ല രസമാണ്. എന്നാൽ ഈ കാഴ്ച അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല. പഞ്ഞികെട്ടുപോലുള്ള വെളുത്ത മേഘപടലങ്ങൾ ആ രസച്ചരട് പൊട്ടിച്ചു. മുകളിൽ എത്തിയാൽ  പിന്നെ വിമാനം നീങ്ങുന്നതായേ തോന്നില്ല. ആകാശത്തിനു മുകളിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെടും. എന്നാൽ ഏകദേശം 900 മുതൽ 1000 കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിലാണ് ഇപ്പോൾ ഇവന്റെ പറക്കൽ എന്നതാണ് തമാശ.  ഇതിനായി കുറഞ്ഞത് രണ്ടു ലിറ്ററോളം ഇന്ധനം ഓരോ സെക്കന്റിലും ചിലവാകുന്നുണ്ട് പോലും. തിരുവനന്തപുരം മുതൽ കോഴിക്കോട് വരെയുള്ള 450 കിലോമീറ്റർ ദൂരം വെറും 35 മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പറന്നെത്തി. താഴെ കരിപ്പൂരും സമീപ പ്രദേശങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി.  ലാൻഡിങ്ങിന്റെ സമയത്തും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കാൻ മറക്കരുത്. ലാൻഡ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാലും സീറ്റിനു മുകളിലെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വാണിങ് ലൈറ്റ് ഓഫ് ആകുന്നതു വരെ ബെൽറ്റ് അഴിക്കാതെ സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷക്ക് വേണ്ടിയാണിത്. എയർഹോസ്റ്റസ് എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി. യാത്ര കഴിഞ്ഞു എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് വരെയും ബോർഡിങ് പാസ്സ് കൈയിൽ കരുതണം. 

നാനാ  തരക്കാരായ ആളുകളെ ഞാൻ ഇന്നത്തെ യാത്രയിൽ കണ്ടു. വിനോദ സഞ്ചാരികൾ മുതൽ, പ്രതീക്ഷയുടെ ഭാണ്ഡവും തോളിലേറ്റി നാട് കടക്കുന്നവർ വരെ. അങ്ങനെ എത്രയെത്ര ജീവിതങ്ങളാണ് ഓരോ ദിവസവും വിമാനത്താവളത്തിലെ ഇടനാഴികൾ നടന്നു കേറുന്നത്. ചിലർക്ക് ഈ യാത്ര ഒരു സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരമായിരിക്കും , മറ്റു ചിലരെ അത് സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു.  ഓരോ യാത്രയിലും എനിക്ക് മുതൽക്കൂട്ടാകുന്നത് അവ പകർന്നു തരുന്ന ഇത്തരം ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങളുമാണ്. ഒരു പക്ഷെ ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിലും പഠിപ്പിച്ചു കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത, ഒരു അദ്ധ്യാപകനും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ലാത്ത ചില ജീവിത പാഠങ്ങൾ,  ഇത്തരം യാത്രകളിലൂടെ നമ്മളറിയാതെ തന്നെ നമുക്കുള്ളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു.

വിമാനത്താവളത്തിലെ തിരക്കിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട്  ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഇനി ലക്‌ഷ്യം വീടാണ്. ബ്രെക്ഫാസ്റ്റു കഴിച്ചിട്ടില്ല. നേരെ ചെന്ന് അമ്മേടെ കയ്യീന്ന് വല്ലതും വാങ്ങിച്ചു കഴിക്കണം. ഓടിയെത്തിയ ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം തിരിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട്, ഒരോട്ടോയും പിടിച്ച്, ഞാൻ നേരെ കൊണ്ടോട്ടി  ബസ് സ്റ്റാൻഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. 

അങ്ങനെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു യാത്രയും കൂടെ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു… ശുഭം


Tuesday, September 26, 2017

സഞ്ചാരിയോടൊപ്പം കീരിപ്പാറയിലേക്ക്


                                               വെയിലും കൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് പത്തിരുപതു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞു ഇതുവരെ ഒരു കാക്കയെപ്പോലും കാണാൻ കിട്ടിയിട്ടില്ല. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു. വേഴാമ്പലിനെ കാണാം... ഫോട്ടം പിടിക്കാം , അവസാനം ഒരുറുമ്പിനെ പോലും കാണാതെ തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വരുമോ എന്റെ കളരി പരമ്പര ദൈവങ്ങളെ ?! പിന്നീട് അഞ്ചു മിനിറ്റും കൂടി നടന്ന് ട്രെക്കിങ്ങ് ഇവിടം വരെയേ ഉള്ളൂ എന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞപ്പോ സത്യത്തിൽ ചങ്കുതകർന്നു പോയി സൂർത്തുക്കളെ ..ചങ്കു തകർന്നു പോയി ..!

Keeripara falls


തിരുവനന്തപുരം സഞ്ചാരിയുടെ വാഴ്‌വാന്തോൾ ട്രിപ്പിന് പേരും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു, ദിവസവും എണ്ണി ദൃതങ്ക പുളകിതനായിരിക്കുമ്പോഴാണ് കാലം തെറ്റി വന്ന കനത്ത മഴ എട്ടിന്റെ പണി തന്നത്. മഴ കാരണം അങ്ങോട്ടുള്ള പ്രവേശനം നിർത്തി വച്ചെന്നും പകരം ട്രിപ്പ് കീരിപ്പാറക്കു പുനർ നിശ്ചയിച്ചെന്നുമുള്ള അഡ്മിന്റെ അറിയിപ്പ് വാഴ്‌വാന്തോളിനെ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ഞാൻ ഒരു തെല്ലു വിഷമത്തോടെയാണ് വായിച്ചത്. കീരിപ്പാറയെ കുറിച്ച് ഗൂഗിൾ മാമനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ , പുളിക്കും വല്യ അറിവൊന്നുമില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ നേരിട്ട് തന്നെ കണ്ടറിയാം എന്നുറപ്പിച്ചു ഞാനും യാത്രക്ക് റെഡിയായി. കൂടെ സഹ പണിയാൻമ്മാരായ (Colleagues) അരുണും , ആനന്ദും , വിഷ്ണുവും വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ കഴിഞ്ഞ മീശപ്പുലിമല ട്രിപ്പിൽ പരിചയപ്പെട്ട ബിപിൻ ചേട്ടനും.


അന്ന് പുലർച്ചെ നാലിന് എഴുന്നേറ്റു കുളിയും പാസ്സാക്കി (സത്യം എന്നെ വിശ്വസിക്കണം, വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം ..!) അഞ്ചു മണിയോടെ വീട്ടിൽ നിന്നെറങ്ങി. മറ്റൊരു സഞ്ചാരിയായ സഹദിനെ ടെക്നോപാര്ക്കിനടുത്തു നിന്ന് പിക്ക് ചെയ്തു. ഇന്നലെ വരെ അന്യനായിരുന്ന ഒരാളെ കൂടി അങ്ങനെ സുഹൃത്തായി കിട്ടി. സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിന്റ് ആയ കവടിയാർ ലക്ഷ്യമാക്കി എന്റെ സ്‌കൂട്ടർ കുതിച്ചു (ചുമ്മാ ഒരോളത്തിനു തള്ളിയതാ .. ഒരു 40 -50 അതിനപ്പുറം പോയിട്ടില്ല ) കാവടിയാറിൽ വച്ച് മറ്റു സഹ യാത്രികരെ കണ്ടു മുട്ടുകയും , പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ സഞ്ചാരിയുടെ മറ്റൊരു യാത്ര ഇവിടെ തുടങ്ങുകയായി

Keeripara
കന്യാകുമാരി വന്യ ജീവി സങ്കേതത്തിന്റെ ഭാഗമായ കീരിപ്പാറയിലേക്ക് തിരുവന്തപുരത്തു നിന്നും ഏകദേശം 80 കിലോമീറ്ററിൽ അധികം ദൂരമുണ്ട്. കാട്ടാക്കട - വെള്ളറട - തൃപ്പരപ്പ്‌ വഴിയാണ് റൂട്ട്. പെരുംചാണി ഡാമിന്റെ വൃഷ്ടി പ്രദേശത്താണ് കീരിപ്പാറ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പോകുന്ന വഴി തൃപ്പരപ്പു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ റോഡിന്റെ അവസ്ഥ കുറച്ചു മോശമാണ് എട്ടുമണിയോടെ വെള്ളറട 'ആൻസി' ഹോട്ടലിൽ കയറി ബ്രേക്ഫാസ്റ് കഴിച്ചു. ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നു മണിയോടെ നാൽപ്പതോളം പേരടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ സംഘം കീരിപ്പാറ കാലുകുത്തി. ഇവിടെ ഒരു എക്കോ പാർക്കും , കാന്റീനും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ട്രെക്കിങ്ങ് തുടങ്ങുന്നത് കുറച്ചു കൂടി ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയിട്ടാണ്. കാളികേശ ടെംപിളിനടുത്തു നിന്ന്. കാളികേശ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ തുടർച്ചയയായി ഒഴുകുന്ന ഒരു ചെറു നദിയുടെ കരയിലാണ് ഈ അമ്പലം നിൽക്കുന്നത്. ടിക്കെറ്റുമെടുത്തു ട്രെക്കിങ്ങിനിറങ്ങിയ പൈശാചികവും ക്രൂരവുമായ അവസ്ഥയാണ് ഞാൻ മുൻപ് മുകളിൽ പറഞ്ഞത്. ആന കിടന്നിടത്തു പൂട പോലുമില്ല എന്ന സ്ഥിതി വിശേഷം. വേഴാമ്പലിനെ കാണാൻ വന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കാക്കയെപ്പോലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിലും നട്ടുച്ചക്ക് കാട്ടിൽ കേറിയിട്ട് ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞാലേ അദ്‌ഭുതമുള്ളൂ. അങ്ങനെ ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ കാര്യം ഏകദേശം തീരുമാനമായി. തിരിച്ചെത്തിയിട്ടു നാട്ടുകാരോടും, വീട്ടുകാരോടും പറയാനുള്ള ബഡായികൾ ആലോചിക്കുന്ന തിരക്കിലായി എല്ലാവരും. തിരിച്ചു വരും വഴി ഗൈഡ് ഞങ്ങളെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തേക്കു കൊണ്ട് പോയി. എന്തായാലും ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ ക്ഷീണം എല്ലാവരും ഇവിടെ തീർത്തു. പരസ്പ്പരം ചളി, സോറി വെള്ളം വാരിയെറിഞ്ഞും ഫോട്ടോയെടുത്തും എല്ലാരും ശരിക്ക് ആസ്വദിച്ചു.നദിയിലെ ചെറിയ ഉരുളൻ കല്ലുകൾ പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ശിഫാ ചേച്ചി ;)വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചു പനി പിടിക്കാനുള്ള എല്ലാ പരിപാടികളും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്ന സഞ്ചാരി സഹോദരിമാരും ചെയ്തു വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
Keeripara

നീരാട്ട് കഴിഞ്ഞു ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി എല്ലാരും എക്കോ കാന്റീനിൽ നിരന്നിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെ അസ്കിതയുള്ളവർ നേരത്തെ തന്നെ സീറ്റുകൾ കരസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു.ഫുഡിന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാരും നല്ല ഹാപ്പിയായി. കന്യാകുമാരിയിൽ ചെന്നിട്ടു മലയാളികൾ തോറ്റുപോകുന്ന രീതിയിലുള്ള നല്ല കിടിലൻ ഊണ്. കൂടെ പായസവും. ഇതിനിടയിൽ കൂടെയുള്ളവർക്ക് ചോറും സാമ്പാറും വിളമ്പിക്കൊടുത്ത് റഫീക്ക് എല്ലാവര്ക്കും മാതൃകയായി.എന്നാൽ അത് ഒരൂണ് എക്സ്ട്രാ വാങ്ങിക്കാനുള്ള സൈക്കോളജിക്കൽ മൂവ് ആയിരുന്നു എന്നുള്ള കാര്യം പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്. ഊണിന്റെ സ്വാദ് ഓർത്തപ്പോഴാ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. ഇവിടെ ഒരു ഹഠാർ സാധനം കിട്ടും. കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി . ഇതിനെ പറ്റി തിരുവനന്തപുരം ഈറ്റിൽ ലോക പ്രശസ്തമായ പ്രബന്ധമെഴുതിയ രാജീവേട്ടനാണ്( Rajeev Bj )സംഗതി പറഞ്ഞു തന്നത്. ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികളുടെ ഒരു വ്യത്യസ്തമായ റെസിപ്പിയാണ് കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി. മണിക്കൂറോളം തീയിൽ ചൂടാക്കിയ ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ മസാല തേച്ചു വച്ച കോഴി വച്ച് വേവിച്ചെടുക്കുന്നതാണ് സംഭവം. ഒരൊന്നൊന്നര ഐറ്റമാണത്രെ. ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായി വരുന്ന ആളുകൾക്ക് മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചാൽ ഇവിടെ കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി പാകം ചെയ്തു തരും. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ നാടൻ KFC.
Keeripara

ഊണും കഴിഞ്ഞു അടുത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ ആകാശവും നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. പവാർ എന്നാണു പേര് . നാഗർകോവിലിൽ നിന്നും സൈക്കിളും ചവിട്ടി വന്നിരിക്കുകയാണ് കക്ഷി ഇവിടം വരെ. രാവിലെ വരുന്ന വഴി റോഡിൽ ഒരു സൈക്കിളുകാരൻ പോകുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹമാണ് ഇദ്ദേഹം. പവാറിനോട് സംസാരിച്ചതിന് നിന്ന് ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു. കീരിപ്പാറയിൽ ഫോറെസ്റ്റുകാരുടെ ട്രെക്കിങ്ങിനു പോയിട്ട് കാര്യമില്ല. പകരം കാട്ടിനുള്ളിലെ പ്രൈവറ്റ് എസ്റ്റേറ്റുകാർ ഇവിടെ താമസവും ട്രെക്കിങ്ങും ഒരുക്കി തരാറുണ്ടത്രെ. അവരുടെ കൂടെ പോയാൽ ഉൾവനങ്ങളിൽ വരെ പോകാം. പക്ഷെ ഇത് എത്രത്തോളം നിയമപരവും , സുരക്ഷിതവും ആണെന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തിനും വല്യ പിടിയില്ല. ഇതിനിടയിൽ എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ ഒരു കസേര തിരിച്ചു മറിച്ചും വച്ച് ഒരു ട്രൈപോഡ് ആക്കി മാറ്റുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം സഞ്ചാരിയുടെ കാൻഡിഡ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ എന്ന് സ്വയം വിളിക്കുന്ന ശങ്കരൻ നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ആശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു പുള്ളി ചിന്നപ്പും, പൊടിക്കപ്പും, സ്മൈലും മാത്രം കൊണ്ട് അഡ്ജസ്റ് ചെയ്തു
Keeripara
പെരുംചാണി ഡാമിന്റെ റിസർവോയർ വറ്റി വരണ്ടിരിക്കുകയാണ് അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇതിന്റെ ഓരങ്ങളിലൂടെ ചെറിയൊരു ഓഫ്‌റോഡ് യാത്ര നടത്താൻ പറ്റുമായിരുന്നു. ഇരുപതോളം ഇരുചക്ര വാഹനങ്ങൾ ഡാമിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ പതിയെ നീങ്ങി . ഓഫ്‌റോഡ് വളരെ രസകരമായിരുന്നു. വെള്ളവും ചളിയുമുള്ളിടത്തു പലരുടെയും വണ്ടിയുടക്കി. നന്നായി 'തള്ളാൻ' കഴിവുള്ളവർ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട്, ചളിയിൽ കുടുങ്ങിയ വണ്ടികൾ അവർ തള്ളി മുകളിൽ കയറ്റി കൊടുത്തു. വെള്ളം നിറഞ്ഞ ചെറു തോട് താണ്ടിക്കടക്കാൻ ഓരോരുത്തരെയും പരസ്പ്പരം കൈയടിച്ചു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ വെള്ളത്തിൽ മൂക്കും കുത്തി വീണവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ യാത്രയിലെ എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായി ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു സംഗതി ഓഫ്‌റോഡ് ആയിരുന്നു.
Keeripara

ഓഫ്‌റോഡും കഴിഞ്ഞു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയും എടുത്തു ഞങ്ങൾ കീരിപ്പാറയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. സഞ്ചാരിയുടെ സൗഹൃദ പുസ്തകത്തിലെ ഒരേടുകൂടി ഇവിടെ മറിഞ്ഞു വീഴാൻ പോകുന്നു. ഇന്നത്തെ യാത്രയുടെ നല്ല ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച്‌ കൊണ്ട് , വീണ്ടുമൊരുമിച്ചൊരു യാത്രയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ പരസ്പ്പരം പിരിഞ്ഞു



Photo Courtesy : Sankar Aazhimala

ഇപ്പോൾ കിട്ടിയ വാർത്ത : കീരിപ്പാറയിൽ നിന്ന് ഉരുളൻ കല്ലുകൾ പെറുക്കിയെടുത്തു വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയ ശിഫാ ചേച്ചിയെ (Shiffa Syraj )ഫോറെസ്റ്റുകാർ പൊക്കി എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്