Friday, October 27, 2017

ഒരു ബീമാനക്കിസ്സ




                  തെക്കേടത്തു കൃഷ്ണൻ മാഷിന്റെ വീടിന് പെയിന്റടിക്കുമ്പോഴാണ് കണാരേട്ടൻ പെയിന്റർ ഷാജിയേട്ടനോട് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചത്.

"അല്ല ഷാജ്യെ ഇതിപ്പോ ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞില്ലേ,  വീടിന്റെ  പെയിന്റടി ഇതുവരെ തീർന്നില്ലല്ലോ ? ഇക്കണക്കിനു ഒരു വിമാനൊക്കെ പെയിന്റടിക്കണെങ്കിൽ കൊറേ ദെവസം എടുക്വല്ലോ ?"

"കണാരേട്ടാ ഇങ്ങളോട്‌ ആരാ പറഞ്ഞെ ?  ബീമാനം പെയിന്റടിക്കാൻ ഇത്രേം പണില്ല. ഒരഞ്ചു മിനിട്ടു നേരത്തെ പണിയേ ഇള്ളൂ.

"അതെങ്ങനെ !?"

"ഇങ്ങള് കണ്ടില്ലേ , ബീമാനം പൊങ്ങുമ്പോ ചെറുതാവുന്നതു. അന്നേരം ഒരു ബ്രഷിൽ പെയിന്റടുത്തു തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഒന്നടിച്ചാ മതി. അത്രേ ഉള്ളൂ "

ഈ തമാശ നിങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ കുട്ടിക്കാലത്തു ഞാനും കേട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. വിമാനം ആകാശത്തേക്കുയരുബോൾ എന്തുകൊണ്ട് ചെറുതായി ഒരു തീപ്പെട്ടിക്കൂട്ടിന്റെ അത്രയുമാകുന്നു എന്ന സമസ്യക്ക് ഉത്തരം കിട്ടാൻ പിന്നെയും  കൊല്ലം കൊറേയെടുത്തു. എല്ലാ ശരാശരി മലയാളിയെയും പോലെ വിമാനത്തിൽ ഒന്ന് കയറണം എന്നുള്ള പൂതി എന്റെ മനസ്സിലും ഇക്കാലയളവിൽ പൂവണിഞ്ഞിരുന്നു. ആദ്യ ട്രെയിൻ യാത്രയും , വിമാന യാത്രയുമെല്ലാം  പലർക്കും ഒരു അവിസ്മരണീയ അനുഭവമാണ്. അത് കൊണ്ടാണ് പ്രഥമ വിമാന യാത്രക്ക് തെയ്യാറെടുക്കുന്നവർക്കും , പറക്കാൻ  ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും,  വിമാനത്തിൽ ഇത് വരെ കയറാത്തവർക്കും  ഉപകാരപ്പെടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ എന്റെ ആദ്യ വിമാന യാത്രാ അനുഭവം ഇവിടെ എഴുതുന്നത്.

*********************************************************************************

"ഡിങ് ഡോങ്, ഡിങ് ഡോങ്" 

മൊബൈലിൽ നീട്ടിക്കരഞ്ഞ അലാറത്തെ മയക്കി കിടത്തി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഒരു പത്തു മിനിട്ടു കൂടി കഴിഞ്ഞിട്ട് എഴുന്നേൽക്കാം എന്ന ചിന്തയോടെ. എന്നാൽ മൊബൈൽ രണ്ടാമത് കരഞ്ഞില്ല എന്ന നഗ്ന സത്യം മനസ്സിലാക്കുമ്പോഴേക്കും സമയം അര മണിക്കൂർ പിന്നിട്ടിരുന്നു. ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റു നേരെ ബാത്റൂമിലേക്കോടി. പല്ലു തേപ്പും കുളിയും കഴിഞ്ഞു സുന്ദരക്കുട്ടപ്പനായി. തലേന്ന് തന്നെ എയർപോർട്ടിലേക്ക് ഓല കാബ് ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ വണ്ടി വരേണ്ട സമയമായപ്പോൾ പകരം വന്നത് മൊബൈലിലേക്ക്  ഒരു മെസ്സേജ് ആണ്. ഈ നട്ടപ്പാതിരക്കു അനക്ക് തരാൻ ഞമ്മളെ കൈയിൽ വണ്ടി ഒന്നുംല്ല ഹിമാറെ എന്ന രീതിയിൽ. ഓല പോയാൽ പോട്ടെ നമ്മക്ക് ഊബർ ഉണ്ടല്ലോ. വണ്ടി ബുക്ക് ചെയ്യാൻ ഊബർ ആപ്പ് തുറന്നപ്പോൾ അവിടുത്തെ അവസ്ഥ ഇതിലും പരിതാപകരമാണ്. ഒറ്റ വണ്ടിയില്ല. അവരെ പറഞ്ഞിട്ടും കാര്യമില്ല. പുലർച്ചക്ക് ഈ സമയത്തൊക്കെ ആര് വിളിക്കാനാ ?

ഇനിയിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യും ? 

ഇനി വിളിക്കാൻ ഒരാളേയുള്ളൂ. ശക്തരിൽ ശക്തൻ , ആപത്തിൽ സഹായിക്കുന്നവൻ  , എതിരാളിക്കൊരു പ്രതിയോഗി

ഡിങ്ക ഭഗവാൻ ആണോ ? 

അല്ല രാജേട്ടൻ , വെറും രാജേട്ടനല്ല ബുള്ളറ്റ് രാജേട്ടൻ. എന്റെ സഹ മുറിയനാണ്. ഒറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രാജേട്ടനെ ചവിട്ടിയുണർത്തി എയർപോർട്ട് വരെ ഒന്ന് ഡ്രോപ്പ് ചെയ്തു തരാമോയെന്നു ചോദിച്ചു. ചോദിക്കേണ്ട താമസം ആപൽബാന്ധവൻ ബുള്ളറ്റുമെടുത്തു റെഡിയായി നിന്നു. അങ്ങനെ അഞ്ചരക്ക് മുൻപേ തന്നെ എയർപോർട്ടിൽ എത്തി.

ഇനി പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കണം. ഒറ്റതവണയെ പറയൂ , കേട്ടില്ല എന്നൊന്നും പറഞ്ഞേക്കരുത്. 

ബീമാന യാത്ര ചെയ്യണമെങ്കിൽ ആദ്യം വേണ്ടത് എന്താണ് ?

എന്താണ്?

ടിക്കറ്റ് ..!! 

ആദ്യം ടിക്കറ്റ് എടുക്കണം . ടിക്കറ്റ് ഇല്ലെങ്കിൽ വിമാനത്തിൽ എന്നല്ല KSRTC ബസ്സിൽ പോലും കയറ്റൂല.

"പ്ഭാ..!! ഇജ്ജെന്താ ആളെ കളിയാക്കാ ? ഇതൊക്കെ ഏതു പൊട്ടനും അറിയിന്ന കാര്യല്ലേ ?"

അതായത് ഉത്തമാ .. ഞാൻ പറഞ്ഞു വന്നത് വേറൊരു കാര്യമാണ്.  ബാലുശ്ശേരി മുതൽ കോഴിക്കോട് വരെ പോകാൻ യുണൈറ്റഡ് ബസ്സിൽ എന്ന് കേറിയാലും ഇരുപതു ഉറുപ്പിക കൊടുത്താൽ മതി.  ഈ വിമാന ടിക്കറ്റെന്ന് പറയുമ്പോ, കൊല്ലം മുഴുവൻ ഒരേ  നിരക്കല്ല. ഉത്സവ സീസണുകളിലും, അവധിക്കാലത്തും ടിക്കറ്റു നിരക്ക് കുത്തനെ കൂടും. പിന്നെ യാത്രയുടെ തലേന്ന് ടിക്കറ്റെടുത്താൽ ഒരു റേറ്റ് , ഒരാഴ്ച മുന്പെടുത്താൽ വേറൊരു റേറ്റ് , ഒരു മാസം മുന്പാണെങ്കിൽ അതിലും കുറഞ്ഞ റേറ്റ്. രാവിലത്തേയും , വൈകുന്നത്തെയും ഫ്ലൈറ്റുകളിൽ വരെ റേറ്റിൽ വ്യത്യാസം ഉണ്ട്. അത് കൊണ്ട് കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ ടിക്കറ്റ് കിട്ടണമെങ്കിൽ വളരെ നേരത്തെ തന്നെ ബുക്ക് ചെയ്യുന്നതാണ് നല്ലതു. ഒന്നര മാസം മുൻപേ ബുക്ക് ചെയ്തതിനാൽ, ദീപാവലി അവധി ആയിരുന്നിട്ടു പോലും എനിക്ക് വെറും 1800 രൂപയ്ക്കു തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്ന് കോഴിക്കോട്ടേക്ക് ടിക്കറ്റു കിട്ടി. 

ടിക്കറ്റു ബുക്ക് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ ഒരു പ്രിന്റ് ഔട്ട് എടുത്തു കൈയിൽ വച്ചേക്കുക. കാരണം ടിക്കറ്റു കാണിച്ചാൽ മാത്രമേ സുരക്ഷാ ചുമതലയുള്ള CISF ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിങ്ങളെ എയർപോർട്ടിന് ഉള്ളിലേക്ക് കടത്തി വിടുകയുള്ളൂ. മൊബൈൽ ടിക്കറ്റോ , അതുമല്ലെങ്കിൽ എയർലൈൻ കമ്പനി അയക്കുന്ന ടിക്കറ്റ് കൺഫർമേഷൻ ഈ-മെയിലോ കാണിച്ചാലും മതി. എന്നാൽ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പേപ്പർ ടിക്കറ്റു തന്നെ കാണിക്കാൻ യാത്രക്കാർ നിർബന്ധിക്കപ്പെടാറുണ്ട്. പിന്നെ മൊബൈലിന്റെ ചാർജ് തീരുകയോ , ഫോൺ ഓണാവാതിരിക്കുകയോ ചെയ്‌താൽ കാണിക്കാനുള്ള ഇതര മാർഗം എന്ന രീതിയിലും ടിക്കറ്റിന്റെ പ്രിന്റ് ഔട്ട്  കൈയിൽ കരുതാം. 

വിമാനത്താവളത്തിൽ കയറിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യമാണ് ചെക്കിൻ. യാത്ര ചെയ്യേണ്ട വിമാന കമ്പനിക്ക് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഇതിനായി എയർലൈൻ കമ്പനിയുടെ ചെക്കിൻ കൌണ്ടർ കണ്ടു പിടിക്കണം. ഇത് വളരെ എളുപ്പമാണ്. ചെക്കിൻ കൗണ്ടറുകളുടെ സമീപത്തു, കമ്പനിയുടെ പേരോ , പോകേണ്ട ഫ്ലൈറ്റിന്റെ നമ്പറോ സ്‌ക്രീനിൽ ഡിസ്പ്ലേ ചെയ്യുന്നുണ്ടാകും. ഇത് നോക്കി കണ്ടു പിടിച്ചാൽ മതി. അതുമല്ലെങ്കിൽ എയർപോർട്ട് സ്റ്റാഫിനോടോ , സഹ യാത്രക്കാരോടോ ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കാം. ചെക്കിൻ കൌണ്ടർ വിമാനം യാത്ര പുറപ്പെടുന്നതിനു വളരെ മുൻപേ തന്നെ അടക്കും. സാധാരണയായി ഒരു മണിക്കൂറോ , അര മണിക്കൂറോ മുൻപ് വരെ മാത്രമേ ഇവ പ്രവർത്തിക്കുകയുള്ളൂ. ചെക്കിൻ അടക്കുന്ന സമയം ടിക്കെറ്റിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ആ സമയത്തിന് മുൻപേ എത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ നമ്മുടെ ഐഡി കാർഡും ടിക്കറ്റും പരിശോധിച്ചു ബോർഡിങ് പാസ് തരും. ബോർഡിങ് പാസ് ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ വിമാനത്തിൽ കയറാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.ചെക്കിൻ ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ നമ്മൾക്ക് ഇരിക്കേണ്ട സീറ്റ് തെരഞ്ഞെടുക്കാവുന്നതാണ്. ഇത് ടിക്കറ്റു ബുക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ തന്നെ ചെയ്യാവുന്നതുമാണ്. ചിലപ്പോൾ ചെറിയൊരു തുക ഫീയായി ഈടാക്കിയേക്കും.

വിമാനത്തിനകത്തേക്ക് സാധാരണ ഒരു ഹാൻഡ് ബാഗ് മാത്രമേ കടത്തി വിടുകയുള്ളൂ. മറ്റുള്ള ലഗേജുകൾ ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. അവരതു നേരിട്ട് വിമാനത്തിലെ കാർഗോ ഏരിയയിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകും. വിമാന യാത്രയിൽ കൂടെ കൊണ്ട് പോകാവുന്ന ലഗേജുകൾക്ക് ചില ഭാര പരിധികൾ ഉണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് എയർ ഇന്ത്യയിൽ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ള  ഹാൻഡ് ബാഗിന്റെ ഭാരം 7 കിലോയും , ചെക്ക്ഡ് ഇൻ ബാഗേജിന്റെ ഭാരം 25 കിലോയും ആണ്. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ അധികമുള്ള ഓരോ കിലോയ്ക്കും ഫീ അടക്കേണ്ടതാണ്. ഇതും ചെക്കിൻ കലാ പരിപാടിയുടെ ഭാഗമാണ്.
Boarding Pass
Boarding Pass
വിമാന കമ്പനിക്കാർക്കുള്ള പ്രധാന വരുമാന മാർഗമാണ് ഇതെന്നുള്ളത് പ്രത്യേകം മനസ്സിലാക്കുക.  മാക്സിമം സാധനങ്ങൾ പോക്കറ്റിൽ കുത്തി നിറക്കാൻ പറ്റുമെങ്കിൽ ബാഗിന്റെ ഭാരം കുറക്കാവുന്നതാണ്. ജാക്കറ്റ് , ഷൂ മുതലായവ ഉണ്ടെങ്കിൽ  ബാഗിൽ വെക്കാതെ , ശരീരത്തിൽ ധരിച്ചു തന്നെ പോവുക. കുറഞ്ഞത് ഒരു രണ്ടു - മൂന്നു കിലോയെങ്കിലും ഭാരം ഇങ്ങനെ കുറച്ചെടുക്കാവുന്നതാണ്. അധികം വരുന്ന ഓരോ കിലോയ്ക്കും 300 - മുതൽ 500 രൂപ വരെ ഈടാക്കുമെന്നതും ഓർക്കുക.  വിലപിടിപ്പുള്ള സാധനങ്ങൾ എല്ലാം തന്നെ ഹാൻഡ് ബാഗിൽ സൂക്ഷിക്കുന്നതാണ് നല്ലത്. ചെക്കഡ്ഇൻ ബാഗേജ് പലപ്പോഴും മോഷ്ടിക്കപ്പെടാനും , സ്ഥലം മാറി അയക്കപ്പെടാനുമുള്ള സാധ്യത കൂടുതൽ ആയതിനാലാണിത്. ലാപ്ടോപ്പ് ഉണ്ടെകിൽ അതും ഹാൻഡ് ബാഗിൽ പാക്ക് ചെയ്യുക.  ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ നിന്ന് ബോർഡിങ് പാസ്സ് വാങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ അടുത്ത പരിപാടി സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് ആണ്. അന്താരാഷ്ട്ര യാത്രക്കാർ ആണെങ്കിൽ ഇതിനു മുൻപ് ഇമിഗ്രേഷൻ ചെക്ക് കൂടി കംപ്ലീറ്റ് ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

അങ്ങനെ ചെക്കിൻ കൗണ്ടെറിനോട് സലാം പറഞ്ഞു ഞാൻ സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് എന്ന ബോർഡും നോക്കി നടന്നു. ഒരിടത്തു ഏതാനും സുരക്ഷാ ഉദ്യോഗസ്ഥർ നിൽക്കുന്നുണ്ട്. സംഭവം ഇത് തന്നെ. ബോർഡിങ് പാസ് കാണിച്ചു ആഗ്രഹമറിയിച്ചു. പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം , ഫ്ലൈറ്റ് ടിക്കറ്റു ചെക്കിൻ കൗണ്ടറിൽ മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. ഇനിയങ്ങോട്ട് ബോർഡിങ് പാസ് ആണ് താരം . ചോദിക്കുന്നിടത്തെല്ലാം ഇത് മാത്രം കാണിച്ചാൽ മതി.
സെക്യൂരിറ്റി മാമൻമ്മാർ ഹാൻഡ് ബാഗിലെ ഇലക്ട്രോണിക്സ് സാധനങ്ങളെല്ലാം ഒഴിവാക്കി ബാഗ് സ്കാനറിലൂടെ കടത്തി വിടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വാച്ച് , പേഴ്‌സ് , ബെൽറ്റ് , മൊബൈൽ അടക്കമുള്ള ഇലക്ട്രോണിക്സുകൾ എല്ലാം പ്രത്യേകമായി വേറൊരു ട്രേയിൽ വച്ച് സ്കാൻ ചെയ്യണം.  

വിമാന യാത്രക്കായി ബാഗ് പാക്ക് ചെയ്യുമ്പോൾ പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കണം. കാരണം ഹാൻഡ് ബാഗിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരുപാട് സാധനങ്ങൾ ഉണ്ട്. ഉദാഹരണമായി താടി വടിക്കാനുള്ള ട്രിമ്മർ , കത്തി ,  100 മില്ലിയിൽ കൂടുതൽ ഉള്ള ദ്രാവകങ്ങൾ (ഷേവിങ്ങ് ജെൽ, ഫേസ് ക്രീം ...) മുതലായവ. എന്നാൽ ഇവ ചെക്കഡ്ഇൻ ബാഗേജിൽ കയറ്റി വിടാം. എന്തിനേറെ ചിലയിടങ്ങളിൽ വെള്ളക്കുപ്പി പോലും കൊണ്ടുപോകാൻ സമ്മതിക്കില്ല. അതുകൊണ്ട് ഒഴിഞ്ഞ കുപ്പി കയ്യിൽ കരുതുക  , സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് കഴിഞ്ഞു വെള്ളം നിറക്കാവുന്നതാണ്. ഇതുവഴി എയർപോർട്ടിലെ വില കൂടിയ കുപ്പി വെള്ളം വാങ്ങുന്നതിൽ നിന്ന്  രക്ഷപ്പെടുവാനും സാധിക്കും. ഹാൻഡ് ബാഗിൽ എന്തൊക്കെ സാധനങ്ങൾ കൊണ്ട് പോകാം എന്നുള്ളത് ആദ്യമേ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. 

സെക്യൂരിറ്റി ചെക്ക് കഴിഞ്ഞു . ഇനി വിമാനത്തിൽ കയറാനുള്ള ഗേറ്റ് നമ്പർ കണ്ടു പിടിക്കണം. എയർപോർട്ടിലെ വലിയ ഡിസ്‌പ്ലെയിൽ എനിക്ക് പോകാനുള്ള എയർ ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രസ്സ് വിമാനം IX373 - യുടെ ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് നമ്പറും , ഗേറ്റ് തുറക്കുന്ന സമയവും എഴുതിയിട്ടുണ്ട്.അങ്ങനെ ഗേറ്റ് നമ്പർ നാല് കണ്ടു പിടിച്ച്, അതിനു മുൻപിൽ ഞാൻ ഇരുപ്പുറപ്പിച്ചു. ബോർഡിങ് ഗേറ്റ്, വിമാനം പുറപ്പെടുന്നതിനു തൊട്ടു മുൻപേ തുറക്കുകയുള്ളൂ. അത് വരെയുള്ള സമയം , വിമാനത്തിൽ ഇന്ധനം നിറക്കാനും , ലഗേജ് ലോഡ് ചെയ്യാനും ഉള്ളതാണ്. ഗേറ്റിനു വെളിയിൽ മ്മടെ സണ്ണിക്കുട്ടൻ IX373 പാർക്ക് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ബോയിങ്ങിന്റെ 737-800 സീരീസിലുള്ള B738 എന്ന, ഇരട്ടച്ചങ്കുള്ള ഈ പഹയന് മൊത്തം 189 സീറ്റ് ആണുള്ളത്. 40 മീറ്റർ നീളവും , 12 മീറ്റർ വീതിയും , ഒപ്പം 35 മീറ്ററിൽ വിരിഞ്ഞ ചിറകുകളും.  26000 ലിറ്ററോളം ശേഷിയുള്ള ഇന്ധന ടാങ്ക് വിമാനത്തിന്റെ പള്ളയിലും ചിറകിലുമായി നീണ്ടു കിടക്കുന്നു. മൈലേജ് എത്ര കിട്ടുമെന്ന് അടുത്ത തവണ പോകുമ്പോൾ ചോദിച്ചു പറഞ്ഞു തരാം . അല്ലെങ്കിലും ഏതു വണ്ടി കണ്ടാലും എത്ര കിട്ടും എന്ന് ചോദിക്കുന്നത്  നമ്മളുടെ ഒരു പതിവാണല്ലോ. 

റൈറ്റ് സഹോകളെ സമ്മതിക്കണം ട്ടോ ..!! വിമാനം വരെ കണ്ടുപിടിച്ചു കളഞ്ഞില്ല .! കളഞ്ഞു പോയ അഞ്ചു രൂപ കോയിൻ പോലും കണ്ടു പിടിക്കാൻ പറ്റാത്ത നമ്മൾക്ക് മുൻപിൽ ഇവർ എത്ര മഹാൻമാർ. 

ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് തുറക്കാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട്. വെറുതെ ഇരിക്കുകയല്ലേ ഒരു ചായ കുടിക്കാം എന്നാലോചിച്ചു അടുത്ത ഫുഡ് കിയോസ്‌കിലേക്ക് പതിയെ നടന്നു. ഒരു കുഞ്ഞു കപ്പിൽ ചായയും വാങ്ങിച്ചു ബില്ലടയ്ക്കാൻ പോയപ്പോൾ കണ്ണ് നിറഞ്ഞുപോയി. വെറും 60 രൂപയെ ആയിട്ടുള്ളൂ..!! രാമേട്ടന്റെ പീട്യേല് ഈ കാശിനെ ചായയും കുടിക്കാം , അതിന്റൊപ്പം രണ്ടു പൊറോട്ടയും , ഒരു ബീഫും കഴിക്കുകേം ചെയ്യാം. എന്താല്ലേ  ?

നിറഞ്ഞ കണ്ണും തുടച്ചു ചായയും കുടിച്ചു ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു. ഇനിയിപ്പോ അവിടെ നിന്നതിനും കാശ് കൊടുക്കേണ്ടി വന്നാലോ. ബിടെക് കഴിഞ്ഞു ജോലി തപ്പി നടക്കുന്ന സഹോകൾക്ക് തരാനുള്ള എന്റെയൊരു ഉപദേശം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ. വല്ലവന്റേം ആട്ടും തുപ്പും സഹിച്ചു പണിയെടുക്കാൻ നിക്കാതെ എയർപോർട്ടിലെങ്ങാനും ഒരു ചായക്കടയിടാൻ നോക്ക്. ലക്ഷാധിപതിയാവാം. എടാ ദാസാ നമുക്കെന്താ ഈ ബുദ്ധി നേരത്തെ തോന്നാഞ്ഞതു ?

ബോർഡിങ് ഗേറ്റ് തുറക്കാറായി . ആളുകൾ ശ്രീകോവിൽ നട തുറക്കുമ്പോഴുള്ള പോലെ രണ്ടു വശങ്ങളിലായി നിലയുറപ്പിച്ചു. ഒരു ചേച്ചി ബോർഡിങ് പാസ്സിൽ സീൽ അടിച്ചു, ആളുകളെ ഓരോരുത്തരായി ബീമാനത്തിനുള്ളിലേക്ക് പറഞ്ഞയക്കുന്നു. എന്റെ ഊഴവും വന്നു. പടച്ചോനെ ഇങ്ങള് കാത്തോളീ എന്നും പറഞ്ഞോണ്ട് ഞാനും ഉള്ളിൽ കയറി. അവിടെ സാരിയൊക്കെ ഉടുത്തു എല്ലാർക്കും നമസ്ക്കാരം പറഞ്ഞു  മ്മടെ എയർ ഹോസ്റ്റസ് ഹിമാനി ചേച്ചി നിക്കുന്നു. എനിക്കും കിട്ടി ഒരു 'നമഷ്‌കാർ'. പകരം ഒരു ഹാപ്പീ ദീപാവലി ഞാനും തിരിച്ചു കൊടുത്തു.  അല്ല പിന്നെ , നമ്മളോടാ കളി.!

എയർ ഇന്ത്യയുടെ ഇക്കോണമി ക്ലാസ് ടിക്കറ്റു എടുത്തപ്പോ പണ്ടെങ്ങോ ശശി തരൂർ  പറഞ്ഞപോലെ ഒരു കേറ്റിൽ ക്ലാസ് ആണ് പ്രതീക്ഷിച്ചതു. പക്ഷെ ഇത് ക്ലാസാണ് ട്ടോ. ആംബിയൻസ് കൊള്ളാം. ഓരോ നിരയിലും ഇരു വശങ്ങളിലുമായി ആറു സീറ്റുകൾ വീതം മൊത്തം 189 സീറ്റുകൾ ഉണ്ടിതിൽ. ഒരു നിരയിലെ സീറ്റുകൾക്ക് എല്ലാം ഒരേ നമ്പർ ആണ്. സീറ്റ് നമ്പറിന്റെ കൂടെ ഇംഗ്ലീഷ് അൽഫബെറ്റ്‌സ് ഉപയോഗിച്ചാണ് ഇവയെ വേർതിരിച്ചറിയുന്നതു.ഉദാഹരണമായി 1A , 1B ...1F എന്നിങ്ങനെ. സീറ്റു നമ്പർ മുൻകൂട്ടി സെലക്ട് ചെയ്തതിനാൽ വിന്ഡോയ്ക്കടുത്തു തന്നെ ഇരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. സീറ്റ് നമ്പർ 13 ആണ് എന്റെ ഫേവറൈറ്റ് നമ്പർ. ഇതിനൊരു കാരണമുണ്ട്  സാധാരണ 13 ആരും ബുക്ക് ചെയ്യാറില്ല.അതുകൊണ്ടു തന്നെ വിമാനത്തിൽ നെഞ്ചും വിരിച്ചു ഇരിക്കാനായി. തൊട്ടടുത്തുള്ള 13-ആം നമ്പർ സീറ്റുകൾ രണ്ടും ഒഴിഞ്ഞു തന്നെ കിടന്നിരുന്നു. സീറ്റിൽ ഇരുന്നു ഏതാനും സമയത്തിനുള്ളിൽ വേറൊരു എയർ ഹോസ്റ്റസ് ആയ നയന ചേച്ചി വന്ന് ഒരു കുപ്പി വെള്ളവും കഴിക്കാൻ ഒരു കൊച്ചു പാക്കറ്റ് സ്‌നാക്‌സും തന്നു. ഹിമാനിയെയും , നയനയെയും കൂടാതെ ഫ്ലൈറ്റ് അറ്റൻഡന്റ്റ് ആയി കൂടെയുള്ള നന്ദു യാത്രക്കാരെ ഹാൻഡ് ബാഗ് എടുത്തു മുകളിൽ വെക്കാൻ സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇതിനിടയിൽ വിമാനം ഉടൻ പുറപ്പെടുമെന്നറിയിച്ചുകൊണ്ടു ക്യാപ്റ്റൻ മുകുൾ മാധവിന്റെ അനൗണ്സ്മെന്റ്റ് വന്നു. എയർ ഹോസ്റ്റസ്സുമാർ വിമാനത്തിന്റെ വാതിൽ അടച്ചുകൊണ്ടു ക്യാപ്റ്റന് റെഡി സിഗ്നൽ കൊടുത്തു. 

ഇതാ സൂർത്തുക്കളെ…  മ്മടെ വിമാനം പതുക്കെ റൺവെയിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.ഈ പരിപാടിയെ പറയുന്ന പേര് ടാക്സിയിങ് എന്നാണ്. ഏതാണ്ട് KSRTC ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ ഓടിക്കുമ്പോലെയാണ് ക്യാപ്റ്റൻ വിമാനം ഓടിക്കുന്നത്. ഇതിനിടയിൽ ഇവിടെ ഒരു സൈഡിൽ വേറൊരു കലാ  പരിപാടി അരങ്ങേറുന്നു. നന്ദു സീറ്റിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ ആംഗ്യം കാണിക്കുന്നു. വിമാനത്തിലെ സുരക്ഷാ സംവിധാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുകയാണ്. എമർജൻസി വാതിലുകൾ എവിടെയൊക്കെയാണ്, ഓക്സിജൻ മാസ്ക് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണം  എന്നൊക്കെയാണ് ഈ പറയുന്നത്.  വിമാനത്തിന്റെ ടേക്ക് ഓഫിലും , ലാൻഡിങ്ങിലും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കണം എന്നതാണ് സാധാരണ യാത്രയിൽ യാത്രക്കാർ പാലിക്കേണ്ട പ്രധാന സുരക്ഷാ മുൻകരുതൽ.  പിന്നണിയിൽ ഹിമാനിയുടെ വോയിസ് ഓവർ ഉണ്ടായതുകൊണ്ട് സംഗതി മനസ്സിലായി. വിമാനം റൺവേയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നതിനിടയിൽ അസാധാരണമായ ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. എയർ ഇന്ത്യയുടെ ഫ്ലൈറ്റ് അല്ലെ , ഇതല്ല ഇതിനപ്പുറം വരെ കേൾക്കും എന്നാലോചിച്ചു നിന്നപ്പോഴാണ് സംഗതി മനസ്സിലായത്. വിമാനത്തിനകത്തെ അന്തരീക്ഷ സമ്മർദ്ദം ക്രമീകരിക്കാനുള്ള ഏർപ്പാടാണിത്. വിമാനം പറക്കുന്നത് 8-10 കിലോമീറ്റർ ഉയരത്തിലാണ്. ഈ ഉയരത്തിൽ പുറത്തെ മർദ്ദം വളരെ കുറവായിരിക്കും. കുറഞ്ഞ മർദ്ദം യാത്രക്കാർക്കും , വിമാനത്തിനും ശാരീരിക പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാതിരിക്കാനാണ് വിമാനത്തിനകത്തെ മർദ്ദം ക്രമീകരിക്കുന്നത്. 

ക്യാപ്റ്റൻ വിമാനത്തെ ഒടിച്ചും , വളച്ചും .തിരുവനന്തപുരം എയർപോർട്ടിലെ 3.4 കിലോമീറ്റർ നീളമുള്ള റൺവേയുടെ ഒരറ്റത്ത് കൊണ്ട് നിർത്തി.ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ, ട്രാഫിക് സിഗ്നൽ വീഴുമ്പോൾ ചില ഫ്രീക്ക് ബ്രോസ് വണ്ടിയെടുക്കുന്നതുപോലെ വിമാനം പെട്ടന്ന്  മുന്നോട്ടു കുതിച്ചു. റൺവേയിലെ നൂറു കണക്കിന് സിഗ്നൽ ലൈറ്റുകൾ അത് നിമിഷ നേരം കൊണ്ട് പുറകിലാക്കി. 200-250 കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിലാണ് ടേക്ക്ഓഫിനായി സാധാരണയായി വിമാനം പായുന്നത്. ക്ഷണ നേരത്തിനുള്ളിൽ ഞങ്ങൾ നിലം വിട്ടു ആകാശത്തേക്ക് പറന്നു. അൽപ്പനേരത്തേക്ക് ചെവി രണ്ടും അടഞ്ഞു പോകുന്നതായി തോന്നി. ഒന്നും കേൾക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വയനാട് ചുരം കയറുമ്പോൾ ഇടക്ക് ഇതുപോലെ അനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എല്ലാത്തിനും കാരണം മർദ്ദ വ്യത്യാസം തന്നെ. ഞാൻ പതിയെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി. കാടും, വീടും, റോഡും എല്ലാം കുഞ്ഞായിരിക്കുന്നു. വാഹനങ്ങൾ തീപ്പെട്ടിക്കൂട്ടുകൾ വെള്ളത്തിനു മുകളിൽ  ഒഴുകി നീങ്ങുന്നതുപോലെ കാണപ്പെട്ടു. ആളുകളെ കാണാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇപ്പോൾ ഒരുറുമ്പിന്റെ പോലും വലുപ്പമില്ലാത്ത നമ്മളാണോ ഞാൻ തന്നെ വലിയവൻ എന്ന ധാർഷ്ട്യവും കാണിച്ചു നടക്കുന്നത്. കഷ്ട്ടം തന്നെ ..!!  ചെവി വീണ്ടും തുറക്കുമ്പോഴേക്കും 180-ഓളം ആളുകളെ IX373 കിലോമീറ്ററുകൾക്കു മുകളിൽ എത്തിച്ചിരുന്നു. മുകളിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ നോക്കിക്കാണാൻ നല്ല രസമാണ്. എന്നാൽ ഈ കാഴ്ച അധികം നീണ്ടു നിന്നില്ല. പഞ്ഞികെട്ടുപോലുള്ള വെളുത്ത മേഘപടലങ്ങൾ ആ രസച്ചരട് പൊട്ടിച്ചു. മുകളിൽ എത്തിയാൽ  പിന്നെ വിമാനം നീങ്ങുന്നതായേ തോന്നില്ല. ആകാശത്തിനു മുകളിൽ നിശ്ചലമായി നിൽക്കുന്നതുപോലെ അനുഭവപ്പെടും. എന്നാൽ ഏകദേശം 900 മുതൽ 1000 കിലോമീറ്റർ സ്പീഡിലാണ് ഇപ്പോൾ ഇവന്റെ പറക്കൽ എന്നതാണ് തമാശ.  ഇതിനായി കുറഞ്ഞത് രണ്ടു ലിറ്ററോളം ഇന്ധനം ഓരോ സെക്കന്റിലും ചിലവാകുന്നുണ്ട് പോലും. തിരുവനന്തപുരം മുതൽ കോഴിക്കോട് വരെയുള്ള 450 കിലോമീറ്റർ ദൂരം വെറും 35 മിനിറ്റുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പറന്നെത്തി. താഴെ കരിപ്പൂരും സമീപ പ്രദേശങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി.  ലാൻഡിങ്ങിന്റെ സമയത്തും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ധരിക്കാൻ മറക്കരുത്. ലാൻഡ് ചെയ്തു കഴിഞ്ഞാലും സീറ്റിനു മുകളിലെ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് വാണിങ് ലൈറ്റ് ഓഫ് ആകുന്നതു വരെ ബെൽറ്റ് അഴിക്കാതെ സീറ്റിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം. നിങ്ങളുടെ സുരക്ഷക്ക് വേണ്ടിയാണിത്. എയർഹോസ്റ്റസ് എല്ലാവര്ക്കും നന്ദി പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങളെ യാത്രയാക്കി. യാത്ര കഴിഞ്ഞു എയർപോർട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് വരെയും ബോർഡിങ് പാസ്സ് കൈയിൽ കരുതണം. 

നാനാ  തരക്കാരായ ആളുകളെ ഞാൻ ഇന്നത്തെ യാത്രയിൽ കണ്ടു. വിനോദ സഞ്ചാരികൾ മുതൽ, പ്രതീക്ഷയുടെ ഭാണ്ഡവും തോളിലേറ്റി നാട് കടക്കുന്നവർ വരെ. അങ്ങനെ എത്രയെത്ര ജീവിതങ്ങളാണ് ഓരോ ദിവസവും വിമാനത്താവളത്തിലെ ഇടനാഴികൾ നടന്നു കേറുന്നത്. ചിലർക്ക് ഈ യാത്ര ഒരു സ്വപ്ന സാക്ഷാത്കാരമായിരിക്കും , മറ്റു ചിലരെ അത് സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു.  ഓരോ യാത്രയിലും എനിക്ക് മുതൽക്കൂട്ടാകുന്നത് അവ പകർന്നു തരുന്ന ഇത്തരം ചിന്തകളും അനുഭവങ്ങളുമാണ്. ഒരു പക്ഷെ ഒരു ക്ലാസ് മുറിയിലും പഠിപ്പിച്ചു കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത, ഒരു അദ്ധ്യാപകനും പറഞ്ഞു തന്നിട്ടില്ലാത്ത ചില ജീവിത പാഠങ്ങൾ,  ഇത്തരം യാത്രകളിലൂടെ നമ്മളറിയാതെ തന്നെ നമുക്കുള്ളിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കപ്പെടുന്നു.

വിമാനത്താവളത്തിലെ തിരക്കിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട്  ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങി. ഇനി ലക്‌ഷ്യം വീടാണ്. ബ്രെക്ഫാസ്റ്റു കഴിച്ചിട്ടില്ല. നേരെ ചെന്ന് അമ്മേടെ കയ്യീന്ന് വല്ലതും വാങ്ങിച്ചു കഴിക്കണം. ഓടിയെത്തിയ ടാക്സി ഡ്രൈവർമാർക്ക് ഒരു പുഞ്ചിരി മാത്രം തിരിച്ചു കൊടുത്തുകൊണ്ട്, ഒരോട്ടോയും പിടിച്ച്, ഞാൻ നേരെ കൊണ്ടോട്ടി  ബസ് സ്റ്റാൻഡ് ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി. 

അങ്ങനെ മനസ്സ് നിറഞ്ഞ മറ്റൊരു യാത്രയും കൂടെ ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നു… ശുഭം


Tuesday, September 26, 2017

സഞ്ചാരിയോടൊപ്പം കീരിപ്പാറയിലേക്ക്


                                               വെയിലും കൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് പത്തിരുപതു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞു ഇതുവരെ ഒരു കാക്കയെപ്പോലും കാണാൻ കിട്ടിയിട്ടില്ല. എന്തൊക്കെയായിരുന്നു. വേഴാമ്പലിനെ കാണാം... ഫോട്ടം പിടിക്കാം , അവസാനം ഒരുറുമ്പിനെ പോലും കാണാതെ തിരിച്ചു പോരേണ്ടി വരുമോ എന്റെ കളരി പരമ്പര ദൈവങ്ങളെ ?! പിന്നീട് അഞ്ചു മിനിറ്റും കൂടി നടന്ന് ട്രെക്കിങ്ങ് ഇവിടം വരെയേ ഉള്ളൂ എന്ന് ഗൈഡ് പറഞ്ഞപ്പോ സത്യത്തിൽ ചങ്കുതകർന്നു പോയി സൂർത്തുക്കളെ ..ചങ്കു തകർന്നു പോയി ..!

Keeripara falls


തിരുവനന്തപുരം സഞ്ചാരിയുടെ വാഴ്‌വാന്തോൾ ട്രിപ്പിന് പേരും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു, ദിവസവും എണ്ണി ദൃതങ്ക പുളകിതനായിരിക്കുമ്പോഴാണ് കാലം തെറ്റി വന്ന കനത്ത മഴ എട്ടിന്റെ പണി തന്നത്. മഴ കാരണം അങ്ങോട്ടുള്ള പ്രവേശനം നിർത്തി വച്ചെന്നും പകരം ട്രിപ്പ് കീരിപ്പാറക്കു പുനർ നിശ്ചയിച്ചെന്നുമുള്ള അഡ്മിന്റെ അറിയിപ്പ് വാഴ്‌വാന്തോളിനെ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ഞാൻ ഒരു തെല്ലു വിഷമത്തോടെയാണ് വായിച്ചത്. കീരിപ്പാറയെ കുറിച്ച് ഗൂഗിൾ മാമനോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ , പുളിക്കും വല്യ അറിവൊന്നുമില്ല. എങ്കിൽ പിന്നെ നേരിട്ട് തന്നെ കണ്ടറിയാം എന്നുറപ്പിച്ചു ഞാനും യാത്രക്ക് റെഡിയായി. കൂടെ സഹ പണിയാൻമ്മാരായ (Colleagues) അരുണും , ആനന്ദും , വിഷ്ണുവും വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ കഴിഞ്ഞ മീശപ്പുലിമല ട്രിപ്പിൽ പരിചയപ്പെട്ട ബിപിൻ ചേട്ടനും.


അന്ന് പുലർച്ചെ നാലിന് എഴുന്നേറ്റു കുളിയും പാസ്സാക്കി (സത്യം എന്നെ വിശ്വസിക്കണം, വിശ്വാസം അതല്ലേ എല്ലാം ..!) അഞ്ചു മണിയോടെ വീട്ടിൽ നിന്നെറങ്ങി. മറ്റൊരു സഞ്ചാരിയായ സഹദിനെ ടെക്നോപാര്ക്കിനടുത്തു നിന്ന് പിക്ക് ചെയ്തു. ഇന്നലെ വരെ അന്യനായിരുന്ന ഒരാളെ കൂടി അങ്ങനെ സുഹൃത്തായി കിട്ടി. സ്റ്റാർട്ടിങ് പോയിന്റ് ആയ കവടിയാർ ലക്ഷ്യമാക്കി എന്റെ സ്‌കൂട്ടർ കുതിച്ചു (ചുമ്മാ ഒരോളത്തിനു തള്ളിയതാ .. ഒരു 40 -50 അതിനപ്പുറം പോയിട്ടില്ല ) കാവടിയാറിൽ വച്ച് മറ്റു സഹ യാത്രികരെ കണ്ടു മുട്ടുകയും , പുതിയ ആളുകളെ പരിചയപ്പെടുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ സഞ്ചാരിയുടെ മറ്റൊരു യാത്ര ഇവിടെ തുടങ്ങുകയായി

Keeripara
കന്യാകുമാരി വന്യ ജീവി സങ്കേതത്തിന്റെ ഭാഗമായ കീരിപ്പാറയിലേക്ക് തിരുവന്തപുരത്തു നിന്നും ഏകദേശം 80 കിലോമീറ്ററിൽ അധികം ദൂരമുണ്ട്. കാട്ടാക്കട - വെള്ളറട - തൃപ്പരപ്പ്‌ വഴിയാണ് റൂട്ട്. പെരുംചാണി ഡാമിന്റെ വൃഷ്ടി പ്രദേശത്താണ് കീരിപ്പാറ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പോകുന്ന വഴി തൃപ്പരപ്പു കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ റോഡിന്റെ അവസ്ഥ കുറച്ചു മോശമാണ് എട്ടുമണിയോടെ വെള്ളറട 'ആൻസി' ഹോട്ടലിൽ കയറി ബ്രേക്ഫാസ്റ് കഴിച്ചു. ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നു മണിയോടെ നാൽപ്പതോളം പേരടങ്ങുന്ന ഞങ്ങളുടെ സംഘം കീരിപ്പാറ കാലുകുത്തി. ഇവിടെ ഒരു എക്കോ പാർക്കും , കാന്റീനും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. ട്രെക്കിങ്ങ് തുടങ്ങുന്നത് കുറച്ചു കൂടി ദൂരം മുന്നോട്ടു പോയിട്ടാണ്. കാളികേശ ടെംപിളിനടുത്തു നിന്ന്. കാളികേശ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ തുടർച്ചയയായി ഒഴുകുന്ന ഒരു ചെറു നദിയുടെ കരയിലാണ് ഈ അമ്പലം നിൽക്കുന്നത്. ടിക്കെറ്റുമെടുത്തു ട്രെക്കിങ്ങിനിറങ്ങിയ പൈശാചികവും ക്രൂരവുമായ അവസ്ഥയാണ് ഞാൻ മുൻപ് മുകളിൽ പറഞ്ഞത്. ആന കിടന്നിടത്തു പൂട പോലുമില്ല എന്ന സ്ഥിതി വിശേഷം. വേഴാമ്പലിനെ കാണാൻ വന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു കാക്കയെപ്പോലും കാണാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അല്ലെങ്കിലും നട്ടുച്ചക്ക് കാട്ടിൽ കേറിയിട്ട് ഞാനൊന്നും കണ്ടില്ലാ എന്ന് പറഞ്ഞാലേ അദ്‌ഭുതമുള്ളൂ. അങ്ങനെ ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ കാര്യം ഏകദേശം തീരുമാനമായി. തിരിച്ചെത്തിയിട്ടു നാട്ടുകാരോടും, വീട്ടുകാരോടും പറയാനുള്ള ബഡായികൾ ആലോചിക്കുന്ന തിരക്കിലായി എല്ലാവരും. തിരിച്ചു വരും വഴി ഗൈഡ് ഞങ്ങളെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനടുത്തേക്കു കൊണ്ട് പോയി. എന്തായാലും ട്രെക്കിങ്ങിന്റെ ക്ഷീണം എല്ലാവരും ഇവിടെ തീർത്തു. പരസ്പ്പരം ചളി, സോറി വെള്ളം വാരിയെറിഞ്ഞും ഫോട്ടോയെടുത്തും എല്ലാരും ശരിക്ക് ആസ്വദിച്ചു.നദിയിലെ ചെറിയ ഉരുളൻ കല്ലുകൾ പെറുക്കിയെടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ശിഫാ ചേച്ചി ;)വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചു പനി പിടിക്കാനുള്ള എല്ലാ പരിപാടികളും ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്ന സഞ്ചാരി സഹോദരിമാരും ചെയ്തു വെക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
Keeripara

നീരാട്ട് കഴിഞ്ഞു ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി എല്ലാരും എക്കോ കാന്റീനിൽ നിരന്നിരുന്നു. വിശപ്പിന്റെ അസ്കിതയുള്ളവർ നേരത്തെ തന്നെ സീറ്റുകൾ കരസ്ഥമാക്കിയിരുന്നു.ഫുഡിന്റെ കാര്യത്തിൽ എല്ലാരും നല്ല ഹാപ്പിയായി. കന്യാകുമാരിയിൽ ചെന്നിട്ടു മലയാളികൾ തോറ്റുപോകുന്ന രീതിയിലുള്ള നല്ല കിടിലൻ ഊണ്. കൂടെ പായസവും. ഇതിനിടയിൽ കൂടെയുള്ളവർക്ക് ചോറും സാമ്പാറും വിളമ്പിക്കൊടുത്ത് റഫീക്ക് എല്ലാവര്ക്കും മാതൃകയായി.എന്നാൽ അത് ഒരൂണ് എക്സ്ട്രാ വാങ്ങിക്കാനുള്ള സൈക്കോളജിക്കൽ മൂവ് ആയിരുന്നു എന്നുള്ള കാര്യം പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്. ഊണിന്റെ സ്വാദ് ഓർത്തപ്പോഴാ ഒരു കാര്യം ഓർമ്മ വന്നത്. ഇവിടെ ഒരു ഹഠാർ സാധനം കിട്ടും. കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി . ഇതിനെ പറ്റി തിരുവനന്തപുരം ഈറ്റിൽ ലോക പ്രശസ്തമായ പ്രബന്ധമെഴുതിയ രാജീവേട്ടനാണ്( Rajeev Bj )സംഗതി പറഞ്ഞു തന്നത്. ഇവിടുത്തെ ആദിവാസികളുടെ ഒരു വ്യത്യസ്തമായ റെസിപ്പിയാണ് കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി. മണിക്കൂറോളം തീയിൽ ചൂടാക്കിയ ഉരുളൻ കല്ലുകളിൽ മസാല തേച്ചു വച്ച കോഴി വച്ച് വേവിച്ചെടുക്കുന്നതാണ് സംഭവം. ഒരൊന്നൊന്നര ഐറ്റമാണത്രെ. ചെറിയ ഗ്രൂപ്പുകളായി വരുന്ന ആളുകൾക്ക് മുൻകൂട്ടി പറഞ്ഞേൽപ്പിച്ചാൽ ഇവിടെ കല്ലിൽ ചുട്ട കോഴി പാകം ചെയ്തു തരും. ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ നാടൻ KFC.
Keeripara

ഊണും കഴിഞ്ഞു അടുത്തുള്ള മരച്ചുവട്ടിൽ ആകാശവും നോക്കി കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അയാളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. പവാർ എന്നാണു പേര് . നാഗർകോവിലിൽ നിന്നും സൈക്കിളും ചവിട്ടി വന്നിരിക്കുകയാണ് കക്ഷി ഇവിടം വരെ. രാവിലെ വരുന്ന വഴി റോഡിൽ ഒരു സൈക്കിളുകാരൻ പോകുന്നത് കണ്ടിരുന്നു. അദ്ദേഹമാണ് ഇദ്ദേഹം. പവാറിനോട് സംസാരിച്ചതിന് നിന്ന് ഒരു കാര്യം വെളിപ്പെട്ടു. കീരിപ്പാറയിൽ ഫോറെസ്റ്റുകാരുടെ ട്രെക്കിങ്ങിനു പോയിട്ട് കാര്യമില്ല. പകരം കാട്ടിനുള്ളിലെ പ്രൈവറ്റ് എസ്റ്റേറ്റുകാർ ഇവിടെ താമസവും ട്രെക്കിങ്ങും ഒരുക്കി തരാറുണ്ടത്രെ. അവരുടെ കൂടെ പോയാൽ ഉൾവനങ്ങളിൽ വരെ പോകാം. പക്ഷെ ഇത് എത്രത്തോളം നിയമപരവും , സുരക്ഷിതവും ആണെന്ന കാര്യം അദ്ദേഹത്തിനും വല്യ പിടിയില്ല. ഇതിനിടയിൽ എവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ ഒരു കസേര തിരിച്ചു മറിച്ചും വച്ച് ഒരു ട്രൈപോഡ് ആക്കി മാറ്റുവാനുള്ള ഒരു ശ്രമം സഞ്ചാരിയുടെ കാൻഡിഡ് ഫോട്ടോഗ്രാഫർ എന്ന് സ്വയം വിളിക്കുന്ന ശങ്കരൻ നടത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവസാനം ആശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു പുള്ളി ചിന്നപ്പും, പൊടിക്കപ്പും, സ്മൈലും മാത്രം കൊണ്ട് അഡ്ജസ്റ് ചെയ്തു
Keeripara
പെരുംചാണി ഡാമിന്റെ റിസർവോയർ വറ്റി വരണ്ടിരിക്കുകയാണ് അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇതിന്റെ ഓരങ്ങളിലൂടെ ചെറിയൊരു ഓഫ്‌റോഡ് യാത്ര നടത്താൻ പറ്റുമായിരുന്നു. ഇരുപതോളം ഇരുചക്ര വാഹനങ്ങൾ ഡാമിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ പതിയെ നീങ്ങി . ഓഫ്‌റോഡ് വളരെ രസകരമായിരുന്നു. വെള്ളവും ചളിയുമുള്ളിടത്തു പലരുടെയും വണ്ടിയുടക്കി. നന്നായി 'തള്ളാൻ' കഴിവുള്ളവർ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നത് കൊണ്ട്, ചളിയിൽ കുടുങ്ങിയ വണ്ടികൾ അവർ തള്ളി മുകളിൽ കയറ്റി കൊടുത്തു. വെള്ളം നിറഞ്ഞ ചെറു തോട് താണ്ടിക്കടക്കാൻ ഓരോരുത്തരെയും പരസ്പ്പരം കൈയടിച്ചു പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഇതിനിടയിൽ വെള്ളത്തിൽ മൂക്കും കുത്തി വീണവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇന്നത്തെ യാത്രയിലെ എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായി ഏറ്റവും ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട ഒരു സംഗതി ഓഫ്‌റോഡ് ആയിരുന്നു.
Keeripara

ഓഫ്‌റോഡും കഴിഞ്ഞു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോയും എടുത്തു ഞങ്ങൾ കീരിപ്പാറയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. സഞ്ചാരിയുടെ സൗഹൃദ പുസ്തകത്തിലെ ഒരേടുകൂടി ഇവിടെ മറിഞ്ഞു വീഴാൻ പോകുന്നു. ഇന്നത്തെ യാത്രയുടെ നല്ല ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ച്‌ കൊണ്ട് , വീണ്ടുമൊരുമിച്ചൊരു യാത്രയുടെ പ്രതീക്ഷകൾ മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ടുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ പരസ്പ്പരം പിരിഞ്ഞു



Photo Courtesy : Sankar Aazhimala

ഇപ്പോൾ കിട്ടിയ വാർത്ത : കീരിപ്പാറയിൽ നിന്ന് ഉരുളൻ കല്ലുകൾ പെറുക്കിയെടുത്തു വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയ ശിഫാ ചേച്ചിയെ (Shiffa Syraj )ഫോറെസ്റ്റുകാർ പൊക്കി എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്

Tuesday, August 29, 2017

ജലം കൊണ്ട് മുറിവേറ്റവർ



" നാളികേരത്തിന്റെ നാട്ടിലെനിക്കൊരു
നാഴിയിടങ്ങഴി മണ്ണുണ്ട്  - ഒരു
നാഴിയിടങ്ങഴി മണ്ണുണ്ട്
അതിൽ നാരായണക്കിളിക്കൂടു പോലുള്ളൊരു
നാലു കാലോലപ്പുരയുണ്ട് "

Munroe Island


             ജനിച്ച വീടും നാടും മണ്ണും എല്ലാവര്ക്കും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്.  പ്രവാസികളെ തിരികെ വിളിക്കുന്നതും, സ്വദേശികളെ ചേർത്ത് നിർത്തുന്നതും ഈയൊരു വികാരമാണ്.  വർഷങ്ങളായി ജീവിച്ചു പോന്ന പുരയിടങ്ങളിൽ നിന്നും ഒരു ദിവസം ഇറങ്ങിപ്പോരേണ്ടി വരുന്ന ദുരവസ്ഥയെ കുറിച്ച് നിങ്ങൾ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ ? യുദ്ധവും പ്രകൃതി ക്ഷോഭങ്ങളും അത്തരം പാലായനങ്ങളിലേക്ക് പലപ്പോഴും മനുഷ്യ സമൂഹത്തെ നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതുപോലൊരു ഗതികേടിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന ഒരു ജനതയാണ് ഇന്ന് 'മൺറോ' തുരുത്തിലുള്ളത്.  ഒരു കാലത്തു കണ്ടൽ ചെടികൾ തിങ്ങി നിറഞ്ഞു വളർന്നിരുന്ന ഇവിടെ കയറു പിരിക്കലും, മീൻ പിടുത്തവും ജീവിതമാർഗമാക്കിയ ഒരു കൂട്ടം ആളുകൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നു.  എന്നാൽ ചോര നീരാക്കി വാങ്ങിയ ഒരു തുണ്ടു ഭൂമിയും, അതിന്മേൽ പടുത്തുയർത്തിയ കൊച്ചു വീടും ഉപേക്ഷിച്ചു, കൈയിൽ കിട്ടിയതെല്ലാം വാരിക്കെട്ടി, എങ്ങോട്ടുപോകണമെന്നറിയാതെ  പകച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടമാളുകൾ അതാണ് ഇന്നത്തെ 'മൺറോ തുരുത്ത്'.

കേരളത്തിലെ കൊല്ലം ജില്ലയിൽ അഷ്ടമുടി കായലും , കല്ലടയും വലം വയ്ക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചു ഭൂപ്രദേശമാണ് മൺറോ തുരുത്ത്. ഏകദേശം 13 കിലോമീറ്റര് വിസ്തൃതി മാത്രമുള്ള ഒരു കുഞ്ഞു ദ്വീപ്. 1800-കളിൽ തിരുവിതാംകൂർ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ ആയിരുന്ന ജോൺ മൺറോയുടെ സ്മരണാർത്ഥമാണ് മൺറോ തുരുത്തിനു ഈ പേര് വന്നത്.  200-ൽ അധികം കുടുംബങ്ങളിലായി ഏകദേശം പതിനായിരത്തോളം ആളുകൾ ഇവിടെ ഇന്ന്  താമസിക്കുന്നുണ്ട്.

തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നുള്ള ട്രെയിൻ യാത്രകൾക്കിടയിൽ പല തവണ ഈ പ്രദേശം ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിലും   മൺറോയുടെ പ്രകൃതി ഭംഗി എല്ലാരേയും പോലെ എന്നെയും വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു. അങ്ങനെയാണ്  ഒരു വാരാന്ത്യത്തിൽ  മൺറോ തുരുത്തിലേക്കുള്ള യാത്ര ആസൂത്രണം ചെയ്തത്. ടെക്നോപാർക്കിലെ ജീവനക്കാരും സർവോപരി എന്റെ സഹ മുറിയൻമ്മാരും ആയ രാജേട്ടനും , വെങ്കട്ടും കൂടെ വരാമെന്നേറ്റു. കഴകൂട്ടം ടെക്നോപാർക്കിനടുത്തുള്ള ഞങ്ങളുടെ താമസ സ്ഥലത്തു നിന്നും ഏകദേശം 70 കിലോമീറ്റർ ദൂരമുണ്ട് മൺറോ തുരുത്തിലേക്ക്
Munroe Island

പ്രകൃതി സൗന്ദര്യം തുടിച്ചു നിക്കുന്ന മൺറോയെ ശരിക്കു കാണണമെങ്കിൽ തോണിയിൽ തന്നെ പോണം. കല്ലടയുടെ  ഓരങ്ങളിൽ നിന്നും നിർമിച്ച ചെറിയ കനാലുകൾ മൺറോയുടെ മുക്കിലും മൂലയിലും ചെന്നെത്തുന്നു. 19- ആം നൂറ്റാണ്ടിൽ മൺറോ സായിപ്പിന്റെ ബുദ്ധിയിൽ ഉദിച്ച ആശയം. യന്ത്രവൽകൃത വാഹനങ്ങൾ നിലവിലില്ലാത്ത അക്കാലത്തു തുരുത്തിലെ  ആളുകൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാനും , കയറുൾപ്പെടെയുള്ള ചരക്കുകൾ കൊണ്ടുപോകാനും കിലോമീറ്റർ നീളത്തിൽ കനാലുകൾ നിർമ്മിച്ചിട്ടുണ്ട് മൺറോയിൽ ഉടനീളം. JCB-യോ അതുപോലെയുള്ള യന്ത്രങ്ങളോ നിലവിൽ ഇല്ലാതിരുന്ന അക്കാലത്തു ഏകദേശം രണ്ടു-മൂന്നു മീറ്റർ വീതിയിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ ജലപാതകൾ ശരിക്കും ഒരു അത്ഭുതമാണ്.  ഈ കനാലുകളിലൂടെയുള്ള വഞ്ചി യാത്ര ഒരു അവിസ്മരണീയ അനുഭവമായിരിക്കും.  ഒരു സഞ്ചാരി സുഹൃത്തിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കിട്ടിയ മൺറോ തുരുത്തിലെ വിമലൻ ചേട്ടന്റെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു, പിറ്റേന്ന് രാവിലത്തേക്കു ഒരു വഞ്ചി ഞങ്ങൾ സംഘടിപ്പിച്ചു.


പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഞ്ചു മണിയോടെ ഞങ്ങൾ കഴക്കൂട്ടത്ത് നിന്ന് യാത്ര തുടങ്ങി. കഴകൂട്ടം - കൊട്ടിയം - കുണ്ടറ - മൺറോ  ഇതായിരുന്നു റൂട്ട്. പോകുന്ന വഴിയിൽ കൊട്ടിയത്തു ആദ്യത്തെ പിറ്റ് സ്റ്റോപ്പെടുത്ത്, ഒരു ചായയും കുടിച്ചു യാത്ര തുടർന്നു.  ആറേ മുക്കാലോടെ ഞങ്ങൾ ലക്ഷ്യ സ്ഥാനത്തെത്തി. വിമലൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ കാത്തു വഴിയിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിമലൻ ചേട്ടൻ സ്വന്തമായി ഒരു ഹോം സ്റ്റെയും നടത്തുന്നുണ്ട്.  ആരോഗ്യം ശരിയല്ലാത്തതിനാൽ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ വന്നില്ല , പകരം ബന്ധുവായ വേറൊരു ചേട്ടനാണ് വന്നത്. അങ്ങനെ വിമലൻ ചേട്ടന് പകരം രമണൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളുടെ സാരഥിയായി. മുതലാളീ ജങ്ക  ജഗ ജഗ ..!!
Munroe Island

കല്ലടയുടെ കൈവഴികളെ പോലെ തോന്നിപ്പിച്ച ആ ചെറിയ കനാലുകളിലൂടെ ഞങ്ങളുടെ വഞ്ചി തെന്നി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.  രമണൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങൾക്ക് മൺറോയുടെ വിശേഷങ്ങൾ ഓരോന്നോരോന്നായി പറഞ്ഞു തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.  തിരുവിതാകൂറിലെ രണ്ടാമത്തെ അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റർ ആയിരുന്ന മൺറോ സായിപ്പ് ഈ ചെറു തുരുത്തിന്റെ സാമ്പത്തികവും, സാമൂഹികവുമായ ഉന്നമനത്തിനു വേണ്ടി അഹോരാത്രം പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ട്. തുരുത്തിലെ കാനാലുകളുടെ നിർമ്മാണത്തിൽ തുടങ്ങി, മൺറോ ദ്വീപിലെ അടിമ സമ്പ്രദായം അവസാനിച്ചതിൽ വരെ എത്തി നിൽക്കുന്ന സായിപ്പിന്റെ നല്ല മനസ്സിനോടുള്ള നന്ദി സൂചകമായിട്ടാണ് ഈ തുരുത്ത് ഇന്ന് മൺറോ തുരുത്തു എന്ന പേരിൽ എന്നറിയപ്പെടുന്നത്.  മൺറോയുടെ ഉൾവഴികളിലൂടെയാണ് ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മൺറോ സന്ദർശിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല സമയം രാവിലെയാണ്.  സൂര്യോദയത്തിനു മുൻപേ കണ്ടു തുടങ്ങുന്നതാണ് ഏറ്റവും ഉത്തമം. രണ്ടു വശങ്ങളിലും ഇടവിട്ടിടവിട്ടു വീടുകൾ ഉണ്ട്. രണ്ടു വശത്തും നല്ല പച്ചപ്പ്. ചിലയിടങ്ങളിൽ കണ്ടൽ കാടുകൾ. കണ്ടൽ കാടുകൾക്കിടയിൽ മീൻ പിടിച്ചു നടക്കുന്ന പേരറിയാത്ത അനേകം പക്ഷികൾ. ചിലയിടങ്ങളിൽ ചെമ്മീൻ കൃഷി നടത്തുന്നുണ്ട്. പുഴയിലെ എക്കൽ മണ്ണ് വഞ്ചിയിൽ  നിറച്ചു തെങ്ങിന്തോട്ടങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി തടമിട്ടു നിറക്കുന്ന കർഷകർ. പ്രകൃതി കനിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചതുപോലെ എന്ന് നമുക്ക് തോന്നിപ്പോയാൽ കുറ്റം പറയാനൊക്കില്ല.
Munroe Island

എന്നാൽ ഇതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായൊരു മുഖം മൺറോയ്ക്കുണ്ട്. മൺറോ  ഒരു സിങ്കിങ് ഐലൻഡ് ആണ് . അതായത് ഓരോ ദിവസവും അൽപ്പാൽപ്പമായി മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഭൂപ്രദേശം. ഒരുപക്ഷെ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഭൂപടത്തിൽ ഇല്ലാത്തൊരിടമായി മൺറോ മാറിയേക്കാം. 2004 -ലെ സുനാമി ദുരന്തത്തിന് ശേഷം മൺറോ തുരുത്തിൽ പാരിസ്ഥിതികമായ പല മാറ്റങ്ങളും വന്നു. തുരുത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും വെള്ളം കയറാൻ തുടങ്ങി. വേലിയേറ്റ സമയങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്നത് പോലെ. വീടുകളിൽ പലതിലും മുട്ടറ്റം വരെ വെള്ളം നിറഞ്ഞു. ചുറ്റിലും വെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടന്നെങ്കിലും ശുദ്ധ ജലത്തിന്റെയും കുടിവെള്ളത്തിന്റെയും ലഭ്യത കുറഞ്ഞു വന്നു. പലയിടത്തും വെള്ളം കെട്ടിക്കിടന്നത് കാരണം ജലജന്യ രോഗങ്ങളും പതിയെ മുൻറോയെ തേടിയെത്തി. ദിനംപ്രതി മൺറോ ഇഞ്ചിഞ്ചായി വെള്ളക്കെട്ടിൽ മുങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വിളിക്കാത്ത അതിഥിയായി വരാന്തയിലും കിടപ്പറയിലും വരെ കയറിയ വെള്ളം കോരിക്കളയുന്നതു തുരുത്തിലെ പല വീടുകളിലെയും ദിനചര്യയായി വരെ മാറി. പലർക്കും ഇവിടം വിട്ടൊഴിയേണ്ടതായി വന്നു ,  അത് വരെ കൂടെ കൂട്ടിയതെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചുകൊണ്ട്. മൺറോയിലെ യുവാക്കൾക്ക് വിവാഹത്തിന് പെണ്ണ് കിട്ടാത്ത അവസ്ഥ വരെ വന്നു. മൺറോയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെ പഠിക്കാനും , തുരുത്തുകാരുടെ പുനരധിവാസത്തിനും വേണ്ട ചില നടപടികൾ കേന്ദ്ര /  സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ ഇപ്പോൾ എടുക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നുള്ളത് അൽപ്പം ആശ്വാസകരം ആണ്. എങ്കിലും സ്വവാസസ്ഥലം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടി വരുന്നു എന്ന വലിയ പ്രശ്നം എത്രത്തോളം പരിഹരിക്കപ്പെടും എന്നുള്ളത് കണ്ടു തന്നെ അറിയേണ്ടി വരും.
Munroe Island

രമണൻ ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ മൺറോ തുരുത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകുകയാണ്. മൺറോയുടെ കറുത്ത യാഥാർഥ്യം ഒന്നും ചേട്ടനെ ബാധിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നില്ല. പുള്ളി ഇപ്പോഴും നല്ല ഹാപ്പിയാണ്. ഒരുപക്ഷെ ആ ചിരിയുടെ മറവിൽ ഉരുണ്ടു കൂടിയ ഇരുണ്ട മേഘങ്ങളെ ഞങ്ങൾ കാണാതെ പോയതാണോ ? അറിയില്ല.   പലയിടത്തും കനാലിനു മുകളിലൂടെ ചെറിയ കോൺക്രീറ്റ് പാലങ്ങൾ പണിതിട്ടുണ്ട്. സൂക്ഷിച്ചിരുന്നില്ലേൽ തലയിടിക്കും.  രാജേട്ടനും , വെങ്കടും സെൽഫിയെടുക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്. ഒപ്പം തന്നെ ഞാൻ എന്റെ ക്യാമറയിൽ അവരുടെ ചിത്രങ്ങൾ എടുക്കുന്നില്ല എന്ന പരാതിയും പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നാട്ടുകാർ ഇവിടം വിട്ടു പോകുമോഴും കച്ചവട താൽപ്പര്യത്തോടെ ഇങ്ങോട്ടു കടന്നു വരുന്ന മറ്റൊരു കൂട്ടരുണ്ട്. സ്വകാര്യ റിസോർട്ടുകാർ. ഞങ്ങൾ പോകുന്ന വഴിയിൽ തന്നെ മൂന്നു - നാല് ചെറിയ റിസോർട്ടുകൾ കണ്ടു. പലരും സ്വന്തം വീടുകളിൽ ഹോം സ്റ്റേകൾ തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. നാട്ടുകാർ വിട്ടൊഴിഞ്ഞ സ്ഥലങ്ങൾ റിസോർട്ടുകാർ ചുളു വിലക്ക് കൈക്കലാക്കുന്നു. തുരുത്തിലെ കച്ചവടവൽക്കരിക്കുന്നതിന്റെ പല ലക്ഷണങ്ങളും കണ്ടു തുടങ്ങി. ഉള്ളിലേക്ക് പോകും തോറും യാത്രയുടെ ആസ്വാദ്യത കുറഞ്ഞ തുടങ്ങി. ചിലയിടത്തെങ്കിലും ഒഴുകിയെത്തുന്ന മാലിന്യങ്ങളും , നേരിയ ദുർഗന്ധമുള്ള വെള്ളവും ചെറുതായി രസം കെടുത്തി. എങ്കിലും എവിടെയോ നഷ്ടമായ പഴയ നാട്ടിൻപുറത്തിന്റെ ഗൃഹാതുരത അതിനെ മറച്ചു പിടിച്ചുകൊണ്ടു കൂടെ പോന്നു.  സമയം ഒൻപതു മണിയോടടുക്കാറായി. ഓളമുണ്ടാക്കാതെ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന താറാക്കൂട്ടങ്ങളും, ഒറ്റക്കാലിൽ തപസ്സിരിക്കുന്ന വെള്ള കൊക്കുകളും സൂര്യന്റെ സ്വർണ വെളിച്ചത്തിൽ മൺറോയുടെ സൗന്ദര്യം ഒന്നുകൂടി ജ്വലിപ്പിച്ചു.  കാനാലുകളിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങിയ രമണൻ ചേട്ടന്റെ തോണി ഇപ്പോൾ കായൽപ്പരപ്പിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുന്നു. മറു കരയിലെ അമ്പലങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉച്ചഭാഷിണിയിലൂടെ  ഒഴുകിയെത്തുന്ന പാട്ടുകൾ ഇങ്ങേക്കരയിൽ അലയടിക്കുന്നു. പോകുന്ന വഴി സൈക്കിളിൽ എത്തിയ രണ്ടു അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികൾ കായൽക്കരയിൽ സെൽഫി എടുക്കുന്നത് കണ്ടു. ജീവിതം ആസ്വദിക്കാൻ അവരും പഠിക്കട്ടെ.

രമണൻ ചേട്ടൻ തോണി കരയിൽ അടുപ്പിച്ചു. എന്തായാലും മൺറോയുടെ ദ്രവിച്ച ഭാഗങ്ങളിലൂടെയൊന്നും ചേട്ടൻ ഞങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയില്ലായിരുന്നു. മൺറോയിൽ ഇനിയും ശേഷിക്കുന്ന പ്രസന്നതയിലൂടെ മാത്രമുള്ളൊരു യാത്ര. അത് മനഃപൂർവമായിരുന്നോ എന്തോ ?

മൺറോയുടെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയ്ക്കുള്ള കാരണമെന്തെന്ന് പല വാഗ്‌വാദങ്ങളും നടക്കുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിലെ മറ്റു ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ അടുത്ത കാലത്ത് ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതാണ് മൺറോ തുരുത്ത്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ ഇത്തരം ഭൂഭാഗങ്ങളിൽ സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാകുന്ന ഇരുത്തമാണ് (stabilization) പലരും മൺറോ മുങ്ങുന്നതായി തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത് എന്ന് ഒരു കൂട്ടർ പറയുന്നു. എന്നാൽ 2004 -ലെ സുനാമിയാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് മറ്റൊരു കൂട്ടർ. കല്ലട ഡാമിന്റെ നിർമ്മാണാനന്തരം മൺറോയിൽ എക്കൽ മണ്ണിന്റെ നിക്ഷേപം കുറഞ്ഞതും, കണ്ടൽച്ചെടികൾ നശിച്ചതും , എന്തിനേറെ സമീപത്തെ റെയിൽപാലങ്ങളിൽ ട്രെയിൻ പോകുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന പ്രകമ്പനം വരെ മൺറോ മുങ്ങുന്നതിനു കാരണമായി പലരും പറയുന്നു. എന്നാൽ ശാസ്ത്രീയമായ ഒരു പഠനം ഇവിടെ നടക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന ആശയങ്ങൾക്ക് ഒരു പക്ഷെ മൺറോയെ പോയകാലങ്ങളിലേക്കു കൂട്ടികൊണ്ടു പോകാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും

Munroe Island
രമണൻ ചേട്ടനോടും , നല്ല കുറച്ചു സമയവും,  ചെറിയ ചില ചിന്തകളും സമ്മാനിച്ച മൺറോയോടും വിടപറഞ്ഞുകൊണ്ടു ഞങ്ങൾ മടങ്ങി , ഇനി വരുമ്പോൾ ഈ തുരുത്തിനെ ഇതേ രൂപത്തിൽ കാണാനൊക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയും ചുമന്നുകൊണ്ട്.


Monday, August 14, 2017

മീശപ്പുലിമലയിൽ മഞ്ഞുപെയ്യുന്നത് കണ്ട്ക്കാ ... കണ്ട്ക്കില്ലേ വാ


Meesappulimala


"മീശപ്പുലിമലയിൽ മഞ്ഞു പെയ്യുന്നതു കണ്ടിട്ടുണ്ടോ " - കുഞ്ഞിക്കാ പറഞ്ഞ ഈയൊരൊറ്റ ഡയലോഗാണ് എല്ലാത്തിനും കാരണം.

"അല്ലപ്പാ , അതിനിപ്പോ മീശപ്പുലിമല തന്നെ വേണോ ? മഞ്ഞു പെയ്യുന്ന വേറെ എത്ര സ്ഥലങ്ങളുണ്ട് ".

അതായിരുന്നു ഞാനും വിചാരിച്ചിരുന്നത് . പക്ഷെ ഇത് വേറെ ലെവലാണ്. മീശപ്പുലിമലയെ പറഞ്ഞു തരാൻ പറ്റില്ല , അത് അനുഭവിച്ചു തന്നെ അറിയണം

ചാർളി ഇറങ്ങിയതിനു ശേഷം ഏതൊരു ശരാശരി മലയാളിയെയും പോലെ , മീശപ്പുലിമല എന്ന സ്വർഗം എന്റെ മനസ്സിൽ കേറിക്കൂടിയിരുന്നു. പല തവണ കാണാൻ കൊതിച്ചുവെങ്കിലും പല പല കാരണങ്ങളാൽ ആ പ്ലാൻ വഴുതി മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് അത് സംഭവിച്ചത് .. എന്ത് ?
"എന്താണ് ചോദിക്ക് "
"എന്താ "

മ്മടെ തിരുവനതപുരം സഞ്ചാരിയുടെ മീശപ്പുലിമല ട്രെക്ക് . പടച്ചോനെ ഇങ്ങള് കാത്തോളീന്നും പറഞ്ഞു ഒരു സീറ്റ് ഞാനങ്ങു ബുക്ക് ചെയ്തു. പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ വിരലിൽ എണ്ണി കാത്തിരുന്നു.
Meesappulimala

മീശപ്പുലിമലക്കുള്ള യാത്രക്കാർ KFDC വഴി മുൻകൂട്ടി യാത്ര ബുക്ക് ചെയ്യേണ്ടതാണ്. ദിവസേന 40 പേർക്ക് മാത്രമേ ഇവിടേക്ക് പ്രവേശനം ഉള്ളൂ. പ്രധാനമായും രണ്ടു പാക്കേജുകൾ ഉണ്ട്. ഒന്ന് ബേസ് ക്യാമ്പിൽ നിന്നുള്ള ട്രെക്കിങ്ങ്. മുകളിൽ പോയി തിരിച്ചു വരാൻ ഏകദേശം 20 കിലോമീറ്ററോളം എടുക്കും. രണ്ടാമത്തേത് റോഡോവാലിയിൽ സ്റ്റാർട് ചെയ്യുന്നു. ബേസ് ക്യാമ്പിൽ നിന്നുള്ളതിന്റെ പകുതിയോളം ദൂരമേ ഈ ട്രെക്കിനുള്ളൂ. അങ്ങനെ ആ വീക്കെൻഡ് വന്നെത്തി. മാസങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന ആ സ്വപ്ന യാത്ര. തലേന്ന് രാത്രി തന്നെ മൂന്നാറിലേക്ക് വണ്ടി കയറി. പോകുന്ന വഴി മറ്റൊരു സഞ്ചാരിയായ വഞ്ചിയൂർ കോടതിയിലെ അഡ്വക്കേറ്റ് ബിപിൻ ചേട്ടനെ കൂട്ടിനു കിട്ടി.

രാവിലെ നേരത്തെ തന്നെ മൂന്നാർ ടൗണിൽ കാലു കുത്തി. KSRTC ആയതു കൊണ്ട് യാത്രാ ക്ഷീണം നന്നായി ഉണ്ടായിരുന്നു, ഫ്രഷ് ആവാനായി ഒരു റൂം എടുത്തു. സഞ്ചാരിക്കൂട്ടത്തിലെ വിനോദേട്ടനും കസിനും കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഫ്രഷ് ആയി ബ്രേക്ഫാസ്റ്റും കഴിച്ചു കുറച്ചു നേരം കിടന്നുറങ്ങി.ഉച്ചക്ക് റൂം ബോയി വന്നു വാതിലിൽ മുട്ടിയപ്പോഴാണ് ഉറക്കമുണർന്നത്. റൂം ചെക്ക്‌ഔട് ചെയ്യാൻ സമയമായി പോലും .. ബ്ലഡി ഫെല്ലാസ് .. കുറച്ചു സിംഗപ്പൂർ ഡോളേഴ്‌സ് കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നേൽ എറിഞ്ഞിട്ടു കൊടുക്കാമായിരുന്നു. എന്തായാലും പുറത്താക്കുന്നതിനു മുൻപേ ഇറങ്ങിപ്പോകാം അതല്ലേ ഹീറോയിസം
KFDC Base camp
KFDC Base Camp

പിന്നെ നേരെ KFDC ഓഫീസിലേക്ക് വച്ച് പിടിച്ചു. അതിനിടയിൽ ശരവണ ഭവനിൽ ചെന്ന് ഉച്ചയൂണും കഴിച്ചു. ഇത്ര സ്വാദുള്ള വെജിറ്റേറിയൻ ഭക്ഷണം ഞാൻ ഈ അടുത്ത കാലത്തൊന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല (അമ്മ കേൾക്കണ്ട ). KFDC ഓഫീസിൽ നിന്ന് ഞാനടക്കം ഏഴു പേർക്ക് ഒരു ജീപ്പ് അറേഞ്ച് ചെയ്തിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ബേസ് ക്യാമ്പ് വരെ സ്വന്തം വാഹനത്തിൽ പോകാം , അല്ലാത്തവർക്ക് ഫോറെസ്റ് ഓഫീസിൽ പറഞ്ഞാൽ ജീപ്പ് ഒരുക്കിത്തരും.

അങ്ങനെ അത് വരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ലാത്ത ഞാനും , റഫീഖ് ഭായിയും, ബിപിൻ ചേട്ടനും, മാക്സും , ജാബിറും, സച്ചിനും , മാത്യൂസും ആ ഒരൊറ്റ ഓഫ് റോഡിൽ കട്ട കൂട്ടായി മാറി. ഓരോരോ യാത്രകളും ഇത്തരത്തിൽ ഒരു നൂറു പേരെ നമുക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി തരുന്നു. മതത്തിനും , ജാതിക്കും , നിറത്തിനും അതീതരാണ്‌ സഞ്ചാരികൾ എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യം. 
വളരെ നന്നായി മൈന്റയിൻ ചെയ്ത ഒരു ലാൻഡ്‌സ്‌കേപ്പിലാണ് ബേസ് ക്യാമ്പ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. താമസം ടെന്റിനകത്തു സ്ലീപ്പിങ് ബാഗുകളിലും. ക്യാംപിലേക്കുള്ള വൈദ്യുതി ഒരു മൈക്രോ ടർബൈൻ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. മലമുളകിൽ നിന്ന് വെള്ളം പൈപ്പുകളിൽ താഴെ എത്തിച്ചു ടർബൈൻ പ്രവർത്തിപ്പിക്കുന്നു. ക്യാംപിനു ചുറ്റും ഇലക്ട്രിക് വേലി കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ബേസ് ക്യാംപിനു മുകളിൽ കരിമ്പുലിയൊക്കെ ഉണ്ടെന്നാണ് ജീപ്പ് ഓടിച്ച ചേട്ടൻ പറഞ്ഞത്. വൈദ്യുത വേലി ഉള്ളത് കാരണം ഒന്നും പേടിക്കാനില്ല.

നല്ല തണുത്ത കാലാവസ്ഥ. തെര്മോമീറ്ററിൽ 18 ഡിഗ്രി കാണിക്കുന്നു. ഒന്ന് കുളിച്ചാൽ കൊള്ളാമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ തണുപ്പ് എന്നെ പുറകോട്ടു വലിക്കുന്നു. അവസാനം രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു ബാത്റൂമിൽ കയറി. വെള്ളത്തിനൊക്കെ ഐസിന്റെ തണുപ്പ്. ഒരു വിധം കുളിച്ചു പുറത്തിറങ്ങി. അങ്ങനെ ബേസ് ക്യാംപിൽ കുളിച്ച സൗത്ത് ഇന്ത്യയിലെ ചുരുക്കം ചില പേരിൽ ഒരാളായി എന്റെ പേരും സ്വർണ ലിപികളിൽ കൊത്തി വെക്കപ്പെട്ടു. ഫ്രെയ്‌ഡ്‌ റൈസും ചിക്കനും ഡ്യുവറ്റ് പാടിയ ആ രാത്രി ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നന്നായി ആസ്വദിച്ചു. ക്യാമ്പ് ഫയറും , അന്താക്ഷരിയും മേമ്പൊടിയായി ചില യാത്രാ അനുഭവങ്ങളും.
Meesappulimala

സ്ലീപ്പിങ് ബാഗിനുള്ളിൽ ഉറക്കം എനിക്കൊരു ആദ്യാനുഭവമായിരുന്നു. ടെന്റിൽ വീഴുന്ന ചാറ്റൽ മഴയും , ചീവീടിന്റെ കിരുകിരുപ്പും ചേർന്നുള്ള ഒരു അഡാർ ആംബിയൻസ്. ഉറക്കം കിട്ടാൻ അൽപ്പം താമസിച്ചെങ്കിലും , രാവിലെ അലാറം രണ്ടാമത്തെ തവണ അടിച്ചപ്പോഴാണ് ഉറക്കം വിട്ടത്. 9 മണിയോടെ ബ്രേക്ഫാസ്റ്റും കഴിച്ച് ട്രെക്കിങ്ങിനു റെഡിയായി നിന്ന്. ക്യാമ്പ് നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്തിന് മുകളിലൂടെയെയാണ് ട്രെക്കിങ്ങ് പാത.

മൊത്തം നാൽപ്പതു പേരുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ എട്ടു പേര് മംഗലാപുരത്തു നിന്ന് വന്നവരും ബാക്കിയുള്ളവർ സഞ്ചാരി സഹയാത്രികരും ആയിരുന്നു . ഗൈഡിന്റെ കൂടെ ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ഇലക്ട്രിക്ക് വേലി കടന്നു മുന്നോട്ടു പോണം. വേലിയിൽ എവിടെയും തുറക്കുന്ന ഗേറ്റു കണ്ടില്ല.

"അപ്പൊ ഇതിനപ്പുറം എങ്ങനെ കടക്കും ?"

ഗൈഡ് വന്നു നല്ല കൂളായി വൈദുതി കടത്തി വിടുന്ന ലൈൻ എടുത്തു മാറ്റി വഴിയൊരുക്കി

"ദൈവമേ അപ്പൊ അതിനകത്തു കൂടി കരണ്ടു കടത്തി വിടുന്നി ല്ലേ !!?"

ആ ഒരൊറ്റ ധൈര്യത്തിലാണ് ഇന്നലെ ക്യാംപിൽ കിടന്നതു. ഇത് വെറും ഡമ്മിയായിരുന്നല്ലേ.

"ഓ മൈ ഗോഡ് , കരിമ്പുലി വെക്കേഷനിൽ ആയതു നന്നായി "

നന്നായി നനവുള്ള പ്രദേശത്തു കൂടിയാണ് ഇനിയുള്ള യാത്ര. യാത്രയുടെ പകുതിയോളമെത്തുന്ന റോഡോ മെൻഷൻ വരെയുള്ള വഴി മുഴുവൻ ഏകദേശം ഇതേ പരുവമാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ അട്ട ശല്യം അതി ഭീകരം. ഓരോ മിനിട്ടിലും അട്ടയെ പിടിച്ചു മെത്തയിൽ കിടത്തേണ്ട (We Killed those bastards) ഗതികേട്. 9 :30 നു തുടങ്ങിയ നടത്തം 11 :30 പിന്നിടുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ റോഡോ മാൻഷൻ എത്തിയിരുന്നു. അൽപ്പ നേരം അവിടെ വിശ്രമിച്ചു നടത്തം വീണ്ടും തുടർന്ന്. ദൂരെ ഒരു വലിയ മല കാണുന്നു.

"ചേട്ടാ ഇതാണോ മീശപ്പുലിമല " ഗൈഡ് ചേട്ടനോട് വെറുതെ ചോദിച്ചു.

"ഏയ് ഇതൊന്നും കണ്ടു നിങ്ങൾ പേടിക്കേണ്ട , ഇതുപോലത്തെ രണ്ടു മൂന്നെണ്ണം ഇനിയും കയറാനുണ്ട് "

മറുപടി കിട്ടി. സമാധാനായല്ലോ ?
അപ്പൊ പിക്ച്ചർ അഭീ ഭീ ബാക്കി ഹേ ഭായ്. എന്നാ പിന്നെ മിണ്ടാതെ നടക്കുവല്ലേ. ഓ ആയിക്കോട്ടെ.
Meesappulimala
Mass entry of our guide ;)

ഗൈഡ് പാണ്ട്യൻ ചേട്ടനെ സമ്മതിക്കണം. കുന്നും മലയും നല്ല കൂളായി ചാടിച്ചാടി കേറുകയാണ്. ചേട്ടന് മീശപ്പുലിമലയിൽ കേറാൻ വെറും ഒരു മണിക്കൂർ മതിയത്രെ. ഇവിടെ കുറച്ചു പേര് കയറാൻ തുടങ്ങിയിട്ടു മണിക്കൂർ മൂന്നായി , പകുതി പോലും എത്തിയില്ല ഇത് വരെ. പലരുടെയും നടത്തത്തിന്റെ വേഗത വ്യത്യാസപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. അത് വരെ ഒരുമിച്ച് നടന്ന 32 പേർ , നടത്തത്തിന്റെ വേഗതയിലെ ഏറ്റക്കുറച്ചിൽ കാരണം പല പല ഗ്രൂപ്പുകളായി സ്‌പ്ലിറ് ചെയ്യപ്പെട്ടു. ക്ഷീണം നന്നായി വന്നു തുടങ്ങി. വെള്ളം ഒരു കവിൾ കുടിച്ചു. അധികം വെള്ളം കുടിച്ചാൽ നടക്കാൻ പറ്റില്ല. ഉച്ചക്കെക്കുള്ള ഭക്ഷണം ബേസ് ക്യാമ്പിൽ നിന്ന് പൊതിഞ്ഞു തന്നിരുന്നു. മണി ഒന്ന് കഴിഞ്ഞു. വിശക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ ആർക്കും ലഞ്ച് ബ്രേക്ക് എടുക്കേണ്ട ഇന്ട്രെസ്റ് കണ്ടില്ല.

അങ്ങനെ കുന്നുളളും താഴ്വാരങ്ങളും കയറി ഇറങ്ങി ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോയി കൊണ്ടിരുന്നു. വഴിയിൽ തെളിനീരുറവകളും ചെറിയ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും. ഇടക്ക് ഒരു പുൽമേട്ടിൽ അപൂർണ്ണമായ ഒരു ഹൃദയ തടാകം കണ്ടു. അത് ചെമ്പ്ര കുന്നിൻ അനുസ്മരിപ്പിച്ചു. മനുഷ്യന്റെ നോട്ടക്കുറവിന്റെ ഫലമായി ചെമ്പ്ര കത്തിയിട്ടു മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയും പഴയ ആ ചുറുചുറുക്ക് ഇതുവരെ ചെമ്രക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയിട്ടില്ല. ഒരു നിമിഷത്തെ അശ്രദ്ധക്കു ഒരു നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ചേർത്ത് വെക്കലുകളെ മുഴുവൻ ചാരമാക്കാൻ കഴിയും. പ്രകൃതി നമുക്ക് മാത്രമുള്ളതല്ല എന്നുള്ള കാര്യം ഇനിയെങ്കിലും നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഉത്തരവാദിത്വ ബോധമുള്ള യാത്രക്കാരാകാൻ നമുക്കോരോരുത്തർക്കും കഴിയണം.
Meesappulimala

ഞങ്ങളുടെ തളർന്നു പതിഞ്ഞ കാലടികൾ ഇപ്പോൾ ചെന്നെത്തിയിരിക്കുന്നതു ഒരു ഷൂട്ടിങ് പോയിന്റിലാണ്. ഇവിടെയാണ് ചാർളി സിനിമയിലെ ചില ഭാഗങ്ങൾ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. അത് ഏതൊക്കെ സീനുകളാണെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്തായാലും വീട്ടിലെത്തിയിട്ടു ചാർളി ഒന്നൂടെ കാണണം. ഈ സ്ഥലത്തിന് ഞങ്ങളിട്ട പേര് ജിയോ മാൻഷൻ എന്നാണ്.

കാരണമെന്താണെന്നല്ലേ ?

പറയാം . ബേസ് ക്യാമ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ എവിടെയും മൊബൈൽ കവറേജില്ല. എന്തിനു ബേസ് ക്യാംപിൽ പോലും റേഞ്ച് കിട്ടാൻ വീണ്ടും അരക്കിലോമീറ്റർ താഴേക്ക് പോണം. പക്ഷെ ഇവിടെ ജിയോക്ക് റേഞ്ച് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു. അത് കൊണ്ട് ഇന്ന് മുതൽ ഈ സ്ഥലം ജിയോ മാൻഷൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടും. കിട്ടിയ അവസരത്തിൽ പലരും ഫേസ്ബൂക് ലൈവും, സ്റ്റാറ്റസ് അപ്‌ഡേറ്റും തുടങ്ങി

ഗൈഡ് ചേട്ടൻ മുറിഞ്ഞു പോയ ഗ്രൂപ്പുകളെ കൂട്ടി ചേർക്കാൻ വേണ്ടി കുന്നിന്റെ മുകളിലേക്കും താഴേക്കും ഓടി നടക്കുന്നുണ്ട്. ജിയോ മാൻഷൻ കഴിഞ്ഞു മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോഴേക്കും മീശപ്പുലിമലയുടെ ഉയർന്ന ഭാഗം ഞങ്ങൾക്ക് കാണാറായി. ഇനിയും ഒരൊന്നൊന്നര മണിക്കൂർ കൂടി നടക്കേണ്ടി വരും. പക്ഷെ അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പോയ വക്കീലും , റഫീഖ് ഭായിയും അതിന്റെ മുകളിൽ എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനിയെന്തായാലും വെയിറ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല. വിശന്നിട്ടു കണ്ണ് കാണുന്നില്ല. ഒരു മരച്ചുവട്ടിലിരുന്നു ഭക്ഷണപ്പൊതി തുറന്നു. ചപ്പാത്തിക്കും , കിഴങ്ങു കറിക്കും ഇത്രക്കും ടേസ്റ്റ് തോന്നിയത് അന്നാദ്യമായാണ്. വീണ്ടും നടത്തം. നടന്നു തളർന്ന ഫൈസിയും ബ്രദറും എന്നെ നോക്കുന്നു. നിനക്ക് ഞാൻ വച്ചിട്ടുണ്ടെടാ എന്ന മട്ടിൽ. കാരണം അവരെ വിളിച്ചോണ്ട് വന്നത് ഞാനാണ്. അങ്ങനെ മൂന്നു മണിയോട് കൂടെ ഞങ്ങൾ മീശപ്പുലിമലയുടെ മുകളിൽ എത്തി. മാസങ്ങൾ നീണ്ട സ്വപ്നം ഇന്ന് യാഥാർഥ്യമായിരിക്കുന്നു. ഞാൻ ഉറക്കെ കൂക്കി വിളിച്ചു. ചെറിയ രീതിയിൽ അത് മല മടക്കുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. കഴിഞ്ഞ മാസം മൂന്നാർ ടോപ് സ്റ്റേഷനിൽ നിന്ന് ഞാൻ ദൂരെ മീശപ്പുലിമലയെ നോക്കി കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് തിരിച്ചു കാണാൻ പോകുന്നു. പക്ഷെ നിർഭാഗ്യവശാൽ ചുറ്റും മഞ്ഞു വന്നു മൂടിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഞാൻ വന്നത് മഞ്ഞുപെയ്യുന്നതു കാണാനാണല്ലോ എന്ന ചിന്ത എന്നെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മീശപ്പുലിമലയിൽ മഞ്ഞുപെയ്യുന്നതു കണ്ടാലുണ്ടല്ലോ എന്റെ സാറേ വേറെ ഒന്നും കാണാൻ പറ്റൂല്ല.
Meesappulimala


അത് വരെ ഉണ്ടായിരുന്ന ക്ഷീണവും, വേദനയും എല്ലാം ഈയൊരു കാഴ്ചയിൽ അലിഞ്ഞില്ലാതായി. പശ്ചിമ ഘട്ടത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ഏറ്റവും വലിയ മലയാണ് മീശപ്പുലിമല. കീഴടക്കാൻ ഏറ്റവും പ്രയാസമേറിയതും ഇത് തന്നെ. സമുദ്ര നിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 8660 അടിയാണ് ഉയരം. ആനമുടിക്ക് ഇതിനേക്കാൾ 200 അടിയേ ഉയരക്കൂടുതലുള്ളൂ.

അങ്ങനെ ഒരു സ്വപ്ന സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിനു ശേഷം മടക്ക യാത്ര. തിരിച്ചു പോരാൻ തോന്നുന്നില്ല. പക്ഷെ ഇനിയും നിന്നാൽ നേരമിരുട്ടും എന്ന ചിന്തയിൽ തിരിച്ചു നടന്നു. മടക്ക യാത്രയിൽ കയറ്റങ്ങൾ കുറവായിരുന്നു. വഴിയിൽ കാട്ടു പോത്തിന്റെ കാലടിപ്പാടുകൾ കാണപ്പെട്ടു. പുൽമേടുകൾ പിന്നിട്ട് ആറു മണിയോട് ബേസ് ക്യാമ്പിൽ തിരിച്ചെത്തി. എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. തിരികെ നാട്ടിലേക്ക്. നാട്ടിലെത്തുമ്പോൾ പറയേണ്ട കഥകൾ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു എല്ലാവരും. കാട്ടാടിനെ കാട്ടുപോത്താക്കിയും, കാട്ടുമുയലിനെ , ഒറ്റയാനാക്കിയും അവർ തങ്ങളുടെ ഫാന്റസികൾ നെയ്തു.
പുറം ലോകവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലാതെ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ. രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് വരെ അന്യരായിരുന്ന 32 പേർ ഇന്ന് ചങ്ക് ബ്രോസ് ആയിരിക്കുന്നു. ഈ യാത്ര , അതൊരിക്കലും മറക്കാനാകില്ല. ഒരുപിടി നല്ല സുഹൃത്തുക്കളെയും , നല്ല അനുഭവങ്ങളെയും സമ്മാനിച്ച മണിക്കൂറുകൾ കൊഴിഞ്ഞു വീഴാറായി എന്ന വിഷമത്തിൽ, വീണ്ടുമെവിടെയെങ്കിലും വച്ച് കണ്ടു മുട്ടാം എന്ന പ്രത്യാശയിൽ ഞാൻ കാടിനേയും കൂട്ടുകാരെയും പിരിഞ്ഞു.

https://en.wikipedia.org/wiki/Meesapulimala
സ്വർഗത്തിലേക്കുള്ള വഴി ... ഇത്രേം നേരം നടന്നതിന്റെ ക്ഷീണമെല്ലാം ഇത് കണ്ടപ്പോ അലിഞ്ഞില്ലാതായി